Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman. Via Hard//hoofd

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. ‘Gevangen in zwart wit denken’ is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Shēnxīn Zìyóu
2189

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2137

2141

2143

2144

2150

2152

2156

2160

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2189

2198

2209

2219

2265

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

De man die me benaderde aan de bar van het Morpheus Casino 1Luxueus hotel in San Sebastián, vernoemd naar het legendarische hotel met dezelfde naam, bijgenaamd ‘City of Dreams’, in de voormalige Portuguese kolonie Macau. was opmerkelijk lang en had een smal gezicht met onderzoekende, vriendelijke ogen waarmee hij me een poosje had staan observeren. Hij zag er Aziatisch uit. Ik herinner me een oranje, zijden sjaaltje dat uit de open kraag van zijn gekreukte witte overhemd stak, maar andere uiterlijkheden zijn me niet bijgebleven. Vrijwel vanaf het moment dat hij me aansprak, raakte ik in de ban van zijn verhaal en had ik geen belangstelling meer voor ijdele details. Na afloop van het gesprek was hij plotseling verdwenen.

Hij wist, zei hij, dat ik journalist was en bezig met een verhaal over de enclave. Hij noemde de namen van personen met wie ik had gesproken, ook al waren die gesprekken vertrouwelijk geweest en soms in het diepste geheim gevoerd. Hij verontschuldigde zich voor die inbreuk op mijn privacy. Die was illegaal maar helaas noodzakelijk, zei hij, terwijl hij een kruk aanschoof en dicht naast me kwam zitten. ‘Ondertussen zult u ook wel weten dat er weinig geheim blijft binnen de Antarctische Raad.’2De Antarctische raad vormde het dagelijks bestuur van Antarctica. Het was het uitvoerend orgaan van de regering, de 'werkzetel' van de Antarctsiche raad stond in Humboldt City. Alleen voor speciale gelegenheden en vieringen van staat zoals het jaarlijks terugkerende Diep-Winterpunt komt de raad bijeen in Mofou.

‘Kennelijk’, antwoordde ik zuinigjes.

‘Maar sommige dingen wel’, vervolgde hij op serieuze toon. ‘Het verhaal waar u de afgelopen maanden naar heeft gezocht, bijvoorbeeld, maar niet heeft kunnen vinden. Dat zou u ook nooit op eigen kracht zijn gelukt, gelooft u me. De informatie die ik bezit, kan daarom bijzonder interessant voor u zijn.’

‘Verhalen waarvan ik de geruchten inderdaad had onderzocht maar waarvoor ik helaas geen snipper bewijs had kunnen vinden.’

In de uren daarop vertelde hij me het ware verhaal over het ontstaan van de enclave Shēnxīn Zìyóu3Chinese naam voor de enclave San Sebastián die in 2123 als zelfstandig bestuursorgaan werd aangesloten bij de Antarctische Raad. en alles wat daaruit voortkwam. Verhalen waarvan ik de geruchten inderdaad had onderzocht maar waarvoor ik helaas, tot mijn frustratie, geen snipper bewijs had kunnen vinden. Hij liet het niet bij woorden. De man, die ik voor het gemak Morpheus noem, liet een chip achter met wat in de papieren wereld een dik pak documenten zou zijn geweest, aangevuld met gespreksopnamen en ontcijferde persoonlijke berichten die alles leken te onderbouwen wat hij me die avond had verteld.

Toen ik de chip op een veilige plek opende, keek ik naar een verzameling mappen waarvan sommige namen me raadselachtig voorkwamen, maar andere duidelijk verwezen naar onderwerpen waarover we hadden gediscussieerd. De lijst telde 147 titels die volgens Morpheus samen één verhaal vormen, en waarvan alleen al de eerste tien me voldoende leken voor een boek vol brisante onthullingen:

Over de macht van John Kok Foe Chee de Vierde over de Antarctische Raad;
Over de vergiftiging van Australische bestuurders;
Over de chantage door Jīchǔ Shēnghuó Marine Corporation;
Over de heimelijke overname van “LichtLand”™;
Over synthetische opiumproductie binnen Shēnxīn Zìyóu;
Over omkoping bij de toewijzing van De Olympische Winterspelen van 2128;
Over geheime Chinese genootschappen;
Over de infiltratie door Shēngwù Xué Corporation;
Over de manipulatie van StatistiekFabriek™ voor Wereldsubsidie;
Over de werkelijke eigenaar van Antarctica.

Maar laat ik beginnen bij het begin. Morpheus sprak over de enclave als sinsjin sijouw. De officiële naam is uiteraard San Sebastián en zo staat het ook op de kaart. De hermetisch beveiligde, honderd vierkante kilometer aan de zuidpunt van Vuurland die nu is volgepakt met havens, warenhuizen, hotels, casino’s en ontelbare kleine werkplaatsen, is genoemd naar het Argentijnse gehucht dat in de twintigste eeuw op ongeveer deze plek lag en uit weinig meer bestond dan één geasfalteerde rotonde, twee benzinestations en een hotel.

Chinezen noemen het gebied Shēnxīn Zìyóu – wat je dus uitspreekt als sinsjin sijouw en geschreven wordt als 身心自由. Dat betekent ‘vrijheid van mening en lichaam’ en verwijst op typisch Chinese, misschien ook ironische wijze naar de functie van de enclave als vrijplaats voor de mens en doorvoerhaven van geld en goederen voor Antarctica. Die vrijplaats kwam destijds opvallend snel in bezit van Chinese bedrijven, wat aanleiding was voor een van de hardnekkige geruchten die nog steeds de ronde doen.

Hoewel de grondwet van het land dat leek te verbieden, kocht het consortium het gebied in 2123 onder ‘eeuwigdurende lease’ van Argentinië en maakte er een belastingparadijs van en een vrijhaven voor casino’s die op Macau en Hongkong waren verdreven. De Chinese ondernemers brachten ook hun ervaring en technologie mee voor de totaalervaring van geavanceerde analoge prostitutie en innovatief drugsgebruik, TGAPID©; de formule die sindsdien een permanente stroom welgestelde toeristen en recreërende officials oplevert uit Antarctica. Veel kolonisten verbasteren de naam van de stad begrijpelijkerwijs tot Sinsjin City – of nog simpeler: Sin City.

‘Elk land heeft een dergelijke plek nodig’, vertelde Morpheus die avond, vóórdat hij de details over moord, landverraad en corruptie uit de doeken deed. Hij leek nog steeds overtuigd van het oorspronkelijke ideologische concept waarbij, naar ik begreep, een van zijn voorouders nauw betrokken was geweest. ‘Ieder mens heeft recht op een plek waar je dromen ongeremd kunt beleven’, benadrukte hij. En: ‘Elk land heeft een “roesland” nodig.’

‘Het is opmerkelijk hoezeer de mens zich schaamt wanneer uitkomt dat hij zijn diepste, verborgen wensen per ongeluk ook echt heeft uitgevoerd.’

Maar er was iets gebeurd dat hem had ontgoocheld, en waarover de waarheid moest worden onthuld. De droomervaringstechnologie TGAPID© was op schandelijke wijze misbruikt. Wat ontworpen was als een kortstondige, genotvolle, onschuldige totaalervaring waarin de grens tussen droom en daad voor één avond vervaagt, was door het consortium van Chee opgevoerd, gemanipuleerd en ingezet voor chantage en afpersing.

Door die immorele praktijk kreeg hij gaandeweg een meerderheid van Antarctische bestuurders, commissieleden, ambassadeurs, raadgevers en analisten in zijn macht, nadat die zichzelf onbewust maar onherstelbaar hadden gecompromitteerd tijdens hun TGAPID©-trip. ‘Het is opmerkelijk’, zei Morpheus, ‘hoezeer de mens zich schaamt wanneer uitkomt dat hij zijn diepste, verborgen wensen per ongeluk ook echt heeft uitgevoerd.’

De gevolgen daarvan zijn desastreus, zoals dit boek zal aantonen. In de komende 147 hoofdstukken laat ik zien hoe het hoopgevend ideaal van een nieuw continent werd gefnuikt door machtsmisbruik, immoraliteit en hebzucht. Niet toevallig, zo lijkt mij, dezelfde diep menselijke eigenschappen als waarmee de klimaatcrisis ooit begon

1

Luxueus hotel in San Sebastián, vernoemd naar het legendarische hotel met dezelfde naam, bijgenaamd ‘City of Dreams’, in de voormalige Portuguese kolonie Macau.

2

De Antarctische raad vormde het dagelijks bestuur van Antarctica. Het was het uitvoerend orgaan van de regering, de 'werkzetel' van de Antarctsiche raad stond in Humboldt City. Alleen voor speciale gelegenheden en vieringen van staat zoals het jaarlijks terugkerende Diep-Winterpunt komt de raad bijeen in Mofou.

3

Chinese naam voor de enclave San Sebastián die in 2123 als zelfstandig bestuursorgaan werd aangesloten bij de Antarctische Raad.