Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Zuid-Gondwana
2119

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2233

2250

2255

2265

2266

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

Het lag binnen mijn bereik, de weg terug naar mijn wortels, in een boot, naar het zwarte continent waar mijn voorouders hun karige gerechten aten en hun verloren goden aanbaden. Maar wat had het een prijs.

Het begon allemaal twintig jaar geleden. Ik was vijf, de klok tikt het jaar 2099. Een nieuwe spirituele groep in de menselijke geschiedenis krijgt het meest zuidelijk gelegen deel van Antarctica toegewezen door de Stedenbond na de grote overstroming. De Stedenbond-Resolutie 218902 wijst Zuid-Antarctica toe aan de Mensonge-groep1Sinds de grote hervorming van 2085 ligt soevereiniteit niet meer bij de ooit genoemde natiestaten, maar bij groeperingen die een gedeeld gedachtegoed en droom delen. De enige voorwaarde is dat ze een financiële en ecologische dekking voor honderd jaar moeten presenteren, waarin ze verklaren dat ze zelfredzaam zullen zijn en een emissie-vrij leven garanderen., een zelfverklaarde spirituele groep die stilte wilde vinden op een plek zonder 20G en wifi-penetratie. Alleen op Zuid-Antarctica kon dat nog. In het algemeen trappen mensen zoals ik niet in het bekende verhaal dat de Mensonge-groep de wereld in 2080 heeft gered vanwege hun toegang tot de meest verborgen spirituele inzichten. Als je het per wet verboden gerucht moet geloven, dan hadden zij juist de financiële middelen om de grote overstroming te voorkomen. Maar de Mensonge-groep koos bewust voor chaos zodat zij de wereld naar eigen smaak kon herinrichten, de nieuwe goden kon uithangen. Niemand in mijn kring weet wat zich achter de gesloten muren van hun gouden meditatiepaleis werkelijk afspeelt.

‘Als je het per wet verboden gerucht moet geloven, dan hadden zij juist de financiële middelen om de grote overstroming te voorkomen.’

De bouw van Zuid-Antarctica, nu Zuid-Gondwana genoemd, begon met een simpele schets in de Duitse miljoenenstad Emmen2De grote overstroming van 2080 verwijst eigenlijk naar twee natuurrampen. Een in Europa en een in Noord-Amerika. Hierbij overstroomden 52 grote en middelgrote steden, beide door de combinatie van een springvloed en een orkaan. In Nederland werden Zeeland en de haven van Rotterdam ernstig getroffen. Het Westland – waar veel Nederlands voedsel wordt gekweekt – kwam onder water te staan. Economisch en bestuurlijk verzwakt, koos Nederland ervoor zich aan te sluiten bij het Duitse Rijk. Gelukkig wisten de vier grote technische universiteiten van Nederland hun krachten te bundelen en een wereldinstelling in Emmen op te richten, een miljoenenstad met Randstedelijke allure., in een zwaarbeveiligde villa-Slat, tegenover de Noordzee. Mozarts Requiem klonk door de muren van de villa. De geestelijk ouders van Zuid-Gondwana, miljardairs B. Slat jr. en E. Musk jr., geven een instructie over de functie van de zuidelijke kolonie terwijl professor Hei Li Chin van de prestigieuze Technische Universiteit Drenthe notities maakte. Het jaar daarop, in 2099, wist de professor namens de Mensonge-groep het plan over Zuid-Gondwana te presenteren bij de algemene vergadering van de Stedenbond in Singapore, de politieke hoofdstad van het Chinese keizerrijk.

De handarbeid volgde. Iedere migrant uit het zwarte continent (nu een kolonie van het Chinese rijk) die uit wanhoop ‘illegaal’ toegang probeerde te krijgen tot het Amerikaanse of Duitse Rijk, werd niet meer in een detentiecentrum geplaatst, maar kreeg meteen een levenscontract aangeboden, conform het internationale pact voor migratie en ontwikkeling, geratificeerd door de vijf keizerrijken die het permanent bestuur van de Stedenbond vormen. In ruil voor handarbeid kreeg een ‘illegale migrant’ de kans om aan een nieuwe kolonie te werken. Het salaris werd aan achtergebleven familieleden overgemaakt, die ook gratis onderwijs en eten kregen. Twee achtergebleven familieleden (vaak kinderen) kregen dezelfde rechten als de burgers van het Duitse en Amerikaanse Rijk. Mijn vader Lu Ofeke Dangote werd in 2100 op de Middellandse Oceaan gearresteerd toen hij het Duitse keizerrijk illegaal per boot probeerde te bereiken. Ook hij kreeg meteen een levenscontract aangeboden. Hij werd op een ander vervoermiddel overgeplaatst, een ‘cruiseschip’ waar hij een eigen kooi kreeg. Zeven dagen duurde de reis naar het koude continent, waarbij rust en stilte waardevoller waren dan goud.

‘Het artikel bevestigde het beeld dat al jaren als samenzweringstheorie en fake news werd bestempeld.’

De officiële versie van het verhaal begon vijf jaar geleden te kantelen, nadat The New York Times3De ondergedoken krant die de overstroming van 2085 overleefde, ondanks het feit dat New York van de kaart werd geveegd, wordt niet lichtzinnig genomen. Het medialandschap is radicaal veranderd, en betrouwbare informatie is moeilijk te vinden. Doordat de krant op papier wordt uitgegeven, vanuit een geheime locatie, heeft The New York Times een gerespecteerd imago en wordt hij door activisten stiekem geconsumeerd. een artikel publiceerde onder de titel ‘De prijs van Zuid-Gondwana’. Het artikel bevestigde het beeld dat al jaren als samenzweringstheorie en fake news werd bestempeld. Ik groeide op met de gedachte dat mijn vader en alle andere ‘Zuid-Gondwanese helden’ vrijwillig een levenscontract hadden getekend zodat hun overgebleven kinderen een fatsoenlijk leven en een paspoort van het Duitse of het Amerikaanse Rijk konden krijgen. Dat was de reden waarom ik computerwetenschappen in Emmen kon studeren. Ik groeide op met het geloof dat mijn vader voor een enkeltje Zuid-Gondwana koos, zodat ik een menswaardig leven kon leiden.

Nadat ze uit hun toegewezen kooi op het cruiseschip werden gehaald, kregen zij de licerine ingeprikt waardoor vermoeidheid uit hun psyche en lichaam verdween. Ze werden tot beesten gemaakt, doelloze slaven die rust en voedsel kregen – omdat dat efficiënt was. In de eerste vijf jaar werkten zij aan infrastructurele projecten, de aanleg van het eerste spoorwegnetwerk door het ijs en de Stille Oceaan, waardoor Zuid-Gondwana en de rest van de wereld verbonden zouden worden. De internationale haven en het vliegveld van Zuid-Gondwana werden door hun handarbeid ontwikkeld. Na vijf jaar volgde de bouw van de ondergrondse villa’s waar leden van de Mensonge-groep hun zes-maandenretraite zouden doorbrengen. De publicaties van de New York Times onthulde dat de meeste gedwongen arbeiders de eerste zes maanden niet haalden. Hun lichamen verdwenen in het ijs, hun botten veranderden in onzichtbare as. Daarbovenop werden het spoorwegnetwerk, de villa’s en snelwegen gebouwd. Wie de eerste tien jaar arbeid overleefde, kon de fabriek in worden gestuurd. Daar werd zware arbeid afgewisseld met lichte verricht, om het leven van de bewoners in de koude stadstaat zo plezierig mogelijk te maken.

‘Hun lichamen verdwenen in het ijs, hun botten veranderden in onzichtbare as.’

Ik groeide op in de Xi-Jinping-stad, vroeger ook bekend als Lagos. Het regende zes maanden per jaar – hevig. Daarna volgden zes maanden zonder enige regen. De gemiddelde temperatuur lag rond de vijftig graden, het hele jaar door. De overgrote meerderheid overleed niet van de honger vanwege de kilizorine, een pil die in Emmen is ontwikkeld en een week lang de honger uit het lichaam haalt. Het werd als noodhulp in het zwarte continent uitgedeeld. Toen mijn vader het levenscontract tekende, hoefde ik niet meer op de pil te leven. Ineens waren appels, druiven, aardappels, brood en komkommers in overvloed beschikbaar. Ineens mocht ik met vrienden afspreken om samen te eten, mits hun ouders ook een levenscontract kregen. Toen de buren zagen hoe ons leven was veranderd, probeerden hun broers en vaders ook ‘illegaal’ naar de Duitse en Amerikaanse keizerrijken te reizen, waarna ze door de politie werden onderschept. Ook zij belandden in de kooien op het cruiseschip, kregen de licerine ingespoten om daarna zware arbeid te verrichten, zodat de droom van Slat en Musk werkelijkheid kon worden: de creatie van een stadstaat zonder wifi- en 20G-netwerk, waar de gewaardeerde leden van Mensonge-groep hun welverdiende rust en stilte konden vinden.

Maar de Mensonge-groep heeft een paar foutjes over het hoofd gezien. Ten eerste had zij mij nooit toegang tot hun beste onderwijs moeten bieden als compensatie voor hun daden. Ten tweede hadden zij nooit hun verwarmingssysteem van een computermodel moeten laten afhangen. En ten derde hadden zij nooit het kind van een tot slaaf gemaakte, want zo noem ik mijzelf, toegang moeten verlenen tot Zuid-Gondwana. Want na de reeks publicaties van de New York Times wist ik het zeker: het is maar een kwestie van tijd voordat ik op de knop druk.

Gisteren, na een intensieve twee maanden van programmering, deed ik het; ik drukte op de knop. Er woonde tot gisteren 502.755 mensen in Zuid-Gondwana, genietende van hun welverdiende stilte, omdat ze rijk en gestoord genoeg waren om jaarlijks vijf miljoen Duitse euro aan belasting te betalen aan Slat en Musk. Ik drukte op de knop, omdat ik hen een permanente stilte en rust gunde. Het verwarmingssysteem stopte, de goed beveiligde villa’s werden door een lawine van ijs bedekt. De lichamen en boten van de bewoners verdwenen, als onzichtbare as in het ijs van het zuidelijke continent.

De overgebleven gedwongen arbeiders hebben inmiddels hun fabrieken achtergelaten en zijn het cruiseschip ingestapt. Ik ben de kapitein – ze krijgen dit keer geen kooi, maar een warme kamer en een fatsoenlijk bed. We zoeken onze weg terug naar het zwarte continent waar mijn voorouders hun karige gerechten aten en hun verloren goden aanbaden.

1

Sinds de grote hervorming van 2085 ligt soevereiniteit niet meer bij de ooit genoemde natiestaten, maar bij groeperingen die een gedeeld gedachtegoed en droom delen. De enige voorwaarde is dat ze een financiële en ecologische dekking voor honderd jaar moeten presenteren, waarin ze verklaren dat ze zelfredzaam zullen zijn en een emissie-vrij leven garanderen.

2

De grote overstroming van 2080 verwijst eigenlijk naar twee natuurrampen. Een in Europa en een in Noord-Amerika. Hierbij overstroomden 52 grote en middelgrote steden, beide door de combinatie van een springvloed en een orkaan. In Nederland werden Zeeland en de haven van Rotterdam ernstig getroffen. Het Westland – waar veel Nederlands voedsel wordt gekweekt – kwam onder water te staan. Economisch en bestuurlijk verzwakt, koos Nederland ervoor zich aan te sluiten bij het Duitse Rijk. Gelukkig wisten de vier grote technische universiteiten van Nederland hun krachten te bundelen en een wereldinstelling in Emmen op te richten, een miljoenenstad met Randstedelijke allure.

3

De ondergedoken krant die de overstroming van 2085 overleefde, ondanks het feit dat New York van de kaart werd geveegd, wordt niet lichtzinnig genomen. Het medialandschap is radicaal veranderd, en betrouwbare informatie is moeilijk te vinden. Doordat de krant op papier wordt uitgegeven, vanuit een geheime locatie, heeft The New York Times een gerespecteerd imago en wordt hij door activisten stiekem geconsumeerd.