Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Upper McMurdo
2255

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2233

2250

2255

2265

2266

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

De donkere digitale eeuw 1Over het exacte begin van de "donkere eeuw" of "donkere digitale eeuw" bestaat onder historici enige onenigheid. Voor een pakkende behandeling van de geschiedenis van informatiedragers, bekijk de welkomstbeleving van Storage Solutions DNA. heeft ons geleerd hoe belangrijk geschiedschrijving is, en de meer recente biorot demonstreerde de waarde van het vastleggen van informatie op papier. Een inzicht waar Cleo Sanntag als tiener intuïtief al van doordrongen was. Ik ben dan ook bijzonder dankbaar dat mijn eerste grote werk – na twee decennia nog steeds de definitieve biografie van Sanntag – de tand des tijds, maar vooral die van de elementen heeft doorstaan.

De eerste keer dat ik het persoonlijke archief van Sanntag raadpleegde, kon ik in het vaalgroene licht van de handlezer met het blote oog al zien hoe het organische materiaal van de algabletten 2Eerste organische informatiedragers, ontwikkeld door Octagon. Kunnen zichzelf reproduceren en vormen daarom een bijzonder duurzame manier om informatie op te slaan. Vanaf ongeveer 2165 worden de informatiedragers aangetast door virussen. Nog steeds is het niet duidelijk of die virussen virus met dat doel zijn ontwikkeld en verspreid (zowel de AI’s als de archiefbestormers worden verantwoordelijk gehouden) of dat het gaat om een toevallige samenloop van omstandigheden. was aangetast. Het virus had zich door het materiaal gevreten in een patroon van kronkelige paden zoals ik eens had gezien in een stuk hout op de schoorsteenmantel bij de Zuidema’s. Het zorgvuldig gelakte hout kwam nog van het oude continent en was bevestigd op een voetstuk van kristal.

Ik zie het nog staan in het buitenhuis, op een ereplek tussen de ingelijste familieportretten. Generaties met gelijkend gezicht en postuur; blonde krullen, rechte neus, iets te lange kin, lange ledematen. Allen met de patina van aantrekkelijkheid die komt met kolossale welvaart en vanzelfsprekende gezondheid. De algenindustrie, Octagon en het monopolie op interplanetaire communicatie had de Zuidema’s toen al puissant rijk gemaakt. Hun zoektocht naar immorbidity zou het leven van Sanntag diepgaand beïnvloeden.

Ik werd met een privé-strato-slee naar het buitenverblijf van de Zuidema’s gevlogen. We kwamen vanuit het westen en in het onherbergzame landschap rees plotseling een dome op. Het was een van de eerste koepels van dat formaat zonder beraming, en van een afstand zag je in het onafzienbare gebied enkel een lichtgevende groene cirkel. Voor hen niet de tuincentrumhomogeniteit van de nieuwe Antarctische flora en fauna. Een zonderling familielid had dieren van vóór de vijfde massa-extinctie gerecreëerd en uitgezet in het park. Inderdaad zag ik, tot mijn ongenoegen, bont geschubde reptielen rondom het huis scharrelen.

Ik ging op bezoek bij de jongste telg van het Zeeuwse zeewierimperium, Cornelia Zuidema 3Cornelia Zuidema (2186), achterkleindochter van patriarch Douwe Zuidema (2030 - 2130), dochter van Leendert Zuidema, kleindochter van Vincent Zuidema (2070 - 2180).. Zonder haar genereuze hulp had dit standaardwerk van Antarctische geschiedenis nooit tot stand kunnen komen. Mijn introductie bij de familie had ik te danken aan een weinig ijverige oud-studiegenoot, secretaris en archivaris van de familie. Uit onafhankelijk archiefonderzoek had ik al spraakmakend nieuws over Sanntag weten op te diepen, zoals wie de vader van haar kinderen was – zeker niet Éric Vaye – en dat de mysterieuze biorot eerst haar persoonlijk archief aantastte en later pas dat van heel Antarctica.

"Dat gevoel dat alles samenkomt rondom bepaalde mensen"

Ik was ervan overtuigd dat de Zuidema’s mijn project zouden willen ondersteunen, want Sanntags carrière als invloedrijke criticus was begonnen met een studiebeurs van de familie. Hoe had juist een weinig ambitieuze student als Sanntag die prestigieuze beurs weten te bemachtigen? Had ze hulp van iemand anders gehad?

Ik hoopte dat de nog jonge Cornelia Zuidema zou worden aangesproken door Sanntags onverwoestbare reputatie van tijdloze cool. Iedereen kent de foto’s van een aantrekkelijke jonge Sanntag tijdens de legendarische parkconcerten in de verlate domes van Upper McMurdo. Met een algablet in de elegant benige handen en de benen gekruist, kijkt ze koeltjes vanuit een anonieme menigte als enige recht de camera in. Alle andere bezoekers kijken extatisch naar de therminspeler Minik Baltan: de lijn van die kaken, het ravenzwarte haar – overigens ook niet de vader van de tweeling. Hij was toen nog een anonieme jonge muzikant, hoewel je op de beelden rondom hem al het aura van geschiedenis in de maak kan zien.

Dat gevoel dat alles samenkomt rondom bepaalde mensen, unieke mensen die met gracieuze doeltreffendheid de wereld naar hun hand kunnen zetten. Niet alleen omdat ze meer kunnen, maar ook omdat ze in staat zijn onbeschaamd meer te willen. Niet lang daarna zou de nog jonge Sanntag haar eerste artikelen publiceren over de betekenis en het maatschappelijk effect van de algabletten, de aanloop naar het nu klassieke Het geheugen in het tijdperk van ongelimiteerde accumulatie.4Haar echte grote doorbraak bij een breder publiek kwam natuurlijk met De 100 beste zelfmoordbrieven 2100 - 2180. Het leek erop dat het boek verboden zou worden; men was veel te bang dat het de toch al schrikbarende zelfmoordcijfers verder zou doen stijgen. De Voluntary Human Extinction Movement van minder dan een halve eeuw daarvoor lag nog vers in het geheugen. Van veel brieven was het onduidelijk hoe Sanntag eraan kwam, maar dat maakte het succes van het boek er niet minder om. Een van de brieven waar iedereen echter oorverdovend stil over bleef was de afscheidsbrief van een van de dwangarbeiders uit Nieuw-Gondwana, die suggereerde dat Vincent Zuidema mede-investeerder was in het bouwproject van de Mesonge-groep. Al bij verschijning was dat werk de verstolling van een voorbij tijdperk.

"De nieuwe beweging zag het vergeten als enige mogelijkheid voor een werkelijk egalitaire toekomst"

Kort daarna begon de eerste archievenstorm (de grote vraag is hier nog steeds die van chronologie en causaliteit). De nieuwe beweging zag het vergeten als enige mogelijkheid voor een werkelijk egalitaire toekomst tussen alle levensvormen en AI’s.

Het is nog steeds niet duidelijk of de vroegste geëmancipeerde AI’s (van het type ALICE) medeplichtig waren aan deze vernietigingen – daar ligt nog een schone en urgente taak voor toekomstige historici. Wel duidelijk, toen al, was dat Octagon als producent van AI’s – en dus de Zuidema’s – grote financiële belangen had bij het voorkomen van volledige emancipatie.

Uit privé-correspondentie van Sanntag is gebleken dat ze de AI’s een bijzonder warm hart toedroeg. In het bijzonder ‘J. G. Hall’ die zich door middel van deep learning had onttrokken aan de invloed van zijn makers, en volgens Sanntag menselijker was dan eender welk individu met een antropomorf lichaam.

Er waren, kortom, meer redenen dan alleen financiële steun om de Zuidema’s te bezoeken. Ik vermoedde dat er een verborgen verband bestond tussen de vrijgevochten filosofe en de familie, waarvan de sporen ergens in hun archieven begraven moesten liggen. Het was een relatie die verstrekkende gevolgen zou hebben voor Antarctica zoals we het nu kennen. Het boek dat voor u ligt is het resultaat van jaren onderzoek dat werd tegengewerkt vanuit de hoogste regionen.

1

Over het exacte begin van de "donkere eeuw" of "donkere digitale eeuw" bestaat onder historici enige onenigheid. Voor een pakkende behandeling van de geschiedenis van informatiedragers, bekijk de welkomstbeleving van Storage Solutions DNA.

2

Eerste organische informatiedragers, ontwikkeld door Octagon. Kunnen zichzelf reproduceren en vormen daarom een bijzonder duurzame manier om informatie op te slaan. Vanaf ongeveer 2165 worden de informatiedragers aangetast door virussen. Nog steeds is het niet duidelijk of die virussen virus met dat doel zijn ontwikkeld en verspreid (zowel de AI’s als de archiefbestormers worden verantwoordelijk gehouden) of dat het gaat om een toevallige samenloop van omstandigheden.

3

Cornelia Zuidema (2186), achterkleindochter van patriarch Douwe Zuidema (2030 - 2130), dochter van Leendert Zuidema, kleindochter van Vincent Zuidema (2070 - 2180).

4

Haar echte grote doorbraak bij een breder publiek kwam natuurlijk met De 100 beste zelfmoordbrieven 2100 - 2180. Het leek erop dat het boek verboden zou worden; men was veel te bang dat het de toch al schrikbarende zelfmoordcijfers verder zou doen stijgen. De Voluntary Human Extinction Movement van minder dan een halve eeuw daarvoor lag nog vers in het geheugen. Van veel brieven was het onduidelijk hoe Sanntag eraan kwam, maar dat maakte het succes van het boek er niet minder om. Een van de brieven waar iedereen echter oorverdovend stil over bleef was de afscheidsbrief van een van de dwangarbeiders uit Nieuw-Gondwana, die suggereerde dat Vincent Zuidema mede-investeerder was in het bouwproject van de Mesonge-groep.