Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Jericho Base
2174

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2233

2250

2255

2265

2266

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

Er rolt een trein voorbij met een lading pijpen, buizen, pompinstallaties en graafmachines. De grond trilt. De trein is nog niet gepasseerd of er komt een konvooi zware trucks aanrijden over de modderige aanvoerroute van een mijn. Het lawaai van de aftandse voertuigen doet me mijn oren bedekken. En dan de stank. De cowboys achter het stuur hebben de raampjes open, schreeuwen, foeteren, fluimen hun rochels in mijn richting. Zíj gedijen bij wat onder de koepel wordt verworpen, verwijderd en veroordeeld. Ongelukken, fossiele gifgassen, wetteloosheid – het is hen een warm bad. Om weg te komen, passeer ik een omgetrokken hek en kom zo op het landje waar hij zijn bivak heeft opgezet.

De drassige grond is door rupsbanden aan gort gereden maar de bandensporen zijn enige weken oud. Er groeien alweer plantjes. Een week ongemoeid blijven is hier een eeuwigheid. Er kleven kluiten modder aan mijn laarzen. Ik zweet – en niet alleen door de inspanning. Ik controleer of ik mijn pistool nog bij me heb.

Her en der liggen gedumpte buizen en kokers tussen afgereten takken en jonge begroeiing. Zijn tentdoek lijkt van pinguïnvel. Lege bierblikjes, voedselverpakkingen – het afval van werkploegen die de meest basale infrastructuur hebben aangelegd. Achter een plukje overgebleven groen ligt een vochtig matras. Buiten Jericho Base woont niemand. De bouwputten in het niemandsland zijn hels verlicht, omheind, zwaarbeveiligd. De stad is een gated community. Daarbuiten ben je vogelvrij. Je ziet er zelden een levende ziel.

Zijn tentdoek ís van pinguïnvel.

De dag daarop regent het.

Ik kreeg vannacht het bivak niet uit mijn hoofd. Het is nog vroeg als ik de compound verlaat. Straten zijn in chaotische patronen aangelegd, woonblokken neergegooid, daarachter: kronkelende stegen en brandgangen. Huizen worden van een trailer getild, op het netwerk aangesloten en bewoonbaar verklaard. Met de dag komt er een straat bij, iedere week een wijk. Kun je dit een stad noemen? Hier geen departement dat zich bekommert om orde en netheid. De plattegrond groeit als een gezwel.

De door tralies beschermde vensters van de prefab woningen en containerhuizen zijn donker. Uit een enkele schoorsteen komt een rookpluim. Het is een loods met ingetrapte deur en kapotte ramen. Daar wonen dakloze inheemsen – de hoeren, bordenwassers die etensresten van borden likken, puinruimers, nachtwakers, hondenmeppers, poolvosjagers. Mensen van wie je niet kunt zeggen dat zij onder aan de ladder staan. Hebben zij een ladder te pakken gekregen, dan verpatsen zij deze om met de deps middelen te kopen. De farmaceutische tak van The Company had binnen een week een depot geopend waar pijnstillers werden verkocht.

Op een straathoek installeert zich een oude straatmuzikant. De man mist een been. De kist waarin een of ander traditioneel instrument zit, is zijn kruk.

Ik loop de stad uit. Onder mijn zolen grond die miljoenen jaren bedekt is geweest. Deze aarde heeft maar kort daglicht gevangen – puin uit de mijnputten vormt de nieuwe laag. Elders moet het land zich de diepe kraters laten welgevallen.

"Het is jouw land."

Na een half uur ben ik bij de betonnen buis aangekomen die onder de weg doorloopt naar zijn landje. Als ik voorzichtig mijn hoofd om de hoek steek, zie ik dat zijn tent weg is. Had ik vroeger moeten vertrekken of is hij gealarmeerd door mijn bezoek van gisteren? Op de plek waar hij stond, is de grond egaal. Naden van zeil hebben in de aarde hun afdruk achtergelaten. Er steekt een groene carbon buis uit de grond. Er ligt een fles gevuld met gele vloeistof waarvan ik zonder te ruiken weet: urine. Maar niet de zijne. Waarom zou hij, man wiens ouders en voorouders hier zijn geboren en gestorven in een fles pissen? Die laat je vrijelijk lopen. Het is jouw land. Zelfs als dat ‘jouw’ inmiddels juridisch is achterhaald.

Wiens schuld is dat? The Shawnee Land and Mining Company.1The Shawnee Land and Mining Company was oorspronkelijk een zusterbedrijf van de Jīchǔ Shēnghuó Marine Corporation. In een onthullende holo-read toonde Batavus Droogstoppel dat slechts een halfjaar nadat de CEO van Jīchǔ Shēnghuó dood gevonden werd op zijn hotelkamer in het Morpheus Casino op Shēnxīn Zìyóu, 30 procent van de aandelen van The Shawnee Compagny in handen kwamen van Octagon en 21 procent van de aandelen in beheer kwamen van een Vlissingen Emergo BV, een holding die via verschillende shell companies terug te leiden is naar een BV op naam van Douwe Zuidema. Maar dat is een Company! Dat is niemand. Maar er is een CEO! Maar die CEO werkt voor de banken. Waar zijn díe dan? In welke metropool vind je hén? En dan nog: wat moet je? Die manager volgt zíjn orders op. Maar er moet toch iemand zijn die wit wegtrekt als er een harpoen of geweer op hem wordt gericht. Wie moet je neerschieten?

Wat ik wél weet, is dat ik hem van deze plek heb verjaagd. Ik schop de fles weg.

Over de weg komt een nieuwe stoet vrachtwagens aanrijden. Het begint harder te regenen. Ik loop naar het viaduct. Zou hij naar de stad trekken of er juist vandaan? Hier zullen bouwers voor de lol op hem schieten. Maar hij leeft wel zonder permanente cameracontrole en buiten het krachtige stralingsveld. Wat heb je in de stad te zoeken zonder deps?

Onder het viaduct zie ik hem staan. Ik wil weglopen maar ga toch zonder in zijn richting af te buigen verder op mijn route. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hem zijn bepakking herschikken. Hij doet alsof hij mij niet ziet. Hij is tussen de veertig en de vijftig. Hij loopt mank. Hij draagt zandkleurige met verfresten besmeurde veiligheidslaarzen. Heeft hij een baantje gehad of is het een uit een container gevist paar? Hij lijkt mij geen man die zich laat koeioneren. Ik zie een pijl en boog. Wat eet hij? Er groeit niks in de winter, zeeën zijn leeggeroofd.

"Rechts ligt een kwikgroeve, links een schip vol pijpen waar kobaltblauwe vlammen uitslaan."

Ik loop verder. Een crossfiets met lekke banden, een aanhanger waarop hij zijn spullen meezeult, vastgesjord met visnet en touw. Naast de kar vijf grote blikken zoals ik die in stegen zie liggen. Stegen waar zwerfhonden en wolven struinen. Binnen de warme gerechten en muziek. Via de achterdeur ontsnappen de geuren, keukengeluiden en het afval naar buiten. Zou hij daartussen struinen?

Bij het eind van het viaduct verlies ik hem uit het zicht. Rechts ligt een kwikgroeve, links een schip vol pijpen waar kobaltblauwe vlammen uitslaan.

Terug op de compound, open ik de deur van mijn appartement. Ik trek mijn laarzen voor de deur uit. Ik pak een koffiepil in de smaak ‘breinverwerking’ en ga zitten. Witte wanden; witte plafonds; rechte hoeken; opgeruimd; ramen die luchtdicht sluiten dankzij scharnieren en handles die, als zij piepen, gesmeerd worden; een douche; een pot waarin uitwerpselen de grond in verdwijnen; stromend water; alle data en netwerken tot mijn beschikking.

Ik kijk uit over hectaren braakliggend land. Kwestie van dagen eer landmeters dit gebied ook hebben uitgemeten en The Company hier gaat bouwen. Ik ga liggen, trek de microfoon naar mij toe en spreek in: ‘Ik zag “de bivakman” op een landje, een onooglijk stuk grond…’

1

The Shawnee Land and Mining Company was oorspronkelijk een zusterbedrijf van de Jīchǔ Shēnghuó Marine Corporation. In een onthullende holo-read toonde Batavus Droogstoppel dat slechts een halfjaar nadat de CEO van Jīchǔ Shēnghuó dood gevonden werd op zijn hotelkamer in het Morpheus Casino op Shēnxīn Zìyóu, 30 procent van de aandelen van The Shawnee Compagny in handen kwamen van Octagon en 21 procent van de aandelen in beheer kwamen van een Vlissingen Emergo BV, een holding die via verschillende shell companies terug te leiden is naar een BV op naam van Douwe Zuidema.