Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Humboldt City
2156

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2233

2250

2255

2265

2266

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

Zoals we voor de pauze zagen, staat de tijdtheorie van Walter Benjamin in verband met een gelukstreven dat zich altijd oriënteert op een betere toekomst. Maar wat betekent dit voor ons, voor ons heden, hier op Antarctica? Hebben we die betere toekomst, of alleen al dat streven? Jullie zitten op klapstoeltjes in de Ui-te-Rangiora-zaal van het Nieuwe Instituut. Wie van jullie weet wie Ui-te-Rangiora was? Of zelfs maar hoe je haar naam uitspreekt?

Ze was de eerste vrouw1Lange tijd ging men er op onkritisch patriarchale wijze van uit dat Ui-te-Rangiora een man moest zijn, want ‘vrouwen konden toch nooit ontdekkingsreizigers of zeevaarders geweest zijn’. In de oude wereld was dit een eeuwenoude praktijk: vrouwen werden door de voornamelijk mannelijke historici stelselmatig uit de geschiedenis geschreven, in tegenstelling tot hun daden en successen. Die werden schaamteloos aan mannen toegekend. – en eerste mens – die Antarctica bereikte. In het jaar 650. Vroeger moest je daarbij zeggen ‘volgens een orale traditie’, maar sinds we onze eigen informatie-tradities hebben zien rijzen en in duigen zien vallen, is dat onderscheid irrelevant. Dat is een feit uit de geschiedenis en de vraag is: wat doen we ermee? Welke betekenis ligt erin opgeborgen? Oriënteert het ons in wat het heden zou kunnen zijn?

Tot nu toe kennelijk nog niet. Want in ons nu is Ui-te-Rangiora niets meer dan een zaaltje. Een mager eerbetoon, waarmee een nog steeds patriarchaal Antarctica zijn handen wast en zich ontdoet van historische verantwoordelijkheid. Iedere poging om zulk soort geschiedenissen wel betekenisvol te maken in ons heden is een vorm van tegen de stroom in zwemmen, een vorm van non-conformisme. Het is noodzakelijk – willen we werkelijk kritisch denken. Laten we daarom Benjamin volgen en aannemen dat geschiedenis, en dus ook de geschiedenis van Ui-te-Rangiora, altijd onvoltooid is. Dan zien we dat het gelukstreven een begrip is met een heel specifieke implicatie. We ervaren dan hoe het is om ‘onwillekeurig in de tegenovergestelde richting geduwd te worden’. Dit betekent in feite dat als je in je eigen gelukstreven op zoek bent naar echte progressie — dus geen automatisch historische — je haast gedwongen wordt om op een kritische manier naar het verleden te kijken.

Hoe wil je anders kunnen beoordelen wat werkelijke vooruitgang is? Echter, kritische oordelen hebben criteria nodig — maatstaven die volgens Benjamin opgeborgen liggen in het ware beeld van het verleden.

Laten we daarom elke ‘overwinning’ in de historie van Antarctica ter discussie stellen om het moment waarop de nu-tijd van dat verleden opflitst op te roepen. Dit betekent niet dat de geschiedenis een nieuwe betekenis krijgt, maar dat verleden en heden samenvallen in het ogenblik. Enkel dan kan de contradictie tussen het triomfantelijke en het ware beeld van de geschiedenis worden weggehaald, en wel omdat het verleden op het punt van de gemiste kansen noembaar wordt. Precies daarin sluimeren de morele maatstaven in het licht waarvan we ons huidige handelen moeten toetsen nu we begonnen zijn dit continent te bevolken.

"Oneindige economische groei betekent dat iets dat ooit gratis was veranderd wordt in een verkoopbaar object"

Kritiek begint met het stellen van vragen. Is de eerste kolonisering de werkelijke context van het ontstaan van onze nieuwe wereld? Of was onze wereld al eerder gemaakt, lang voordat het ijs smolt en dit laatste continent nog onbewoonbaar was?

Vandaag wil ik betogen dat het begin van Antarctica veel vroeger lag; ik neem daartoe het Antropoceen als uitgangspunt. Dit geologische tijdperk is de directe oorzaak van de geboorte van Antarctica – zijnde de volledige ineenstorting van de natuurlijke CO2-cyclus teweeggebracht door menselijk handelen. Een handelen met als kern de commodificering en vermarkting van land, arbeid, geld en de daarbij behorende mythe van een oneindige economische groei ten behoeve van steeds grotere privé-eigendommen. Zaken die het centrum vormen van het triomfantelijke verhaal van de koloniale, neoliberale en patriarchale orde.

Oneindige economische groei betekent dat iets dat ooit gratis was — de natuur of tussenmenselijke daden van hulp — veranderd wordt in een verkoopbaar object of dienst. Zo bezien is groei alleen mogelijk als ik me iets zomaar toe-eigen — wat niets anders is dan diefstal — en er een product van maak dat niet langer gratis verkrijgbaar is. Dergelijk handelen is blind voor het feit dat eindigheid een grondconditie is van de planeet, van mensen en ook van economische groei. Zichzelf achter deze blindheid verschuilend, bleven de voornamelijk mannelijke leiders van de wereld de aarde beschouwen als een onuitputtelijke gratis bron voor rijkdom en nog meer rijkdom.

Maar waar en wanneer begon deze desastreuze mythe van de oneindige groei? Voor een antwoord moeten we ver teruggaan in de geschiedenis, en wel naar John Locke’s Amerika . Hij was een van de eerste westerse verlichtingsdenkers die het ten bate van de ideologie van bezitsaccumulatie voor elkaar kreeg het probleem van de eindigheid van de planeet te omzeilen.

"Een plaats van niet-opgeëist land, van onbenutte rijke en vruchtbare grond zonder eigenaar."

Amerika beschouwde Locke als een oord van wildernis en verwaarlozing. Een plaats van niet-opgeëist land, van onbenutte rijke en vruchtbare grond zonder eigenaar. Deze premisse was cruciaal voor het economische systeem dat hij voor ogen had en dat gebaseerd was op wat hij ‘de natuurlijke wet van eigendom’ noemde. In de geest van zijn tijd werkte Locke met het filosofische gedachte-experiment van de natuurstaat als voorganger van de burgermaatschappij die gebaseerd is op een sociaal contract. Echter, Locke ging verder dan dat: hij presenteerde Amerika als de historische realiteit van zo’n natuurstaat.

Deze nieuwe wereld omschrijft hij als een ‘paradijselijke plek, rijk aan land met overvloedige grondstoffen en vruchtbare grond, geschikt om in overvloed te produceren’. Ziehier de oorsprong van de mythe van de oneindige economische groei: het is Lockes visie van het reële Amerika waarin de eindige aarde wordt voorgesteld als een planeet met een oneindigheid aan land en dus eigendom.2Zo ging het ook toen Antarctica’s ijs begon te smelten en men dit laatste ongerepte continent met ‘s werelds grootste zoetwateropslag en enorme potentiële reserves aan olie en gas ging beschouwen als een nieuwe oneindigheid aan land. In 2018 begon het gevecht om de vraag wie de bezitter is van Antarctica. Verschillende landen begonnen zichzelf voor te bereiden op de dag waarop de toenmalige bepalingen van het Antarctische Verdragssysteem over het verbod op mijnbouw niet langer van toepassing zouden zijn. Dit gebeurde in 2048; dat jaar werd het milieuprotocol herzien. En zo begon de race van kolonisatie en toe-eigening van Antarctica. Hiermee beoogde hij het Engelse probleem van een gebrek aan braakliggend land op te lossen. Een ‘elders zonder eigenaar’ was alles wat hij nodig had om de Engelse kolonisatie van Amerika te verdedigen en te funderen in het zogenaamd natuurlijke basisrecht op grondbezit, eigendom en vermogen.

"Aangezien geld niet bederft, kunnen enorme akkers in beslag worden genomen en de producten ervan worden verkocht aan ieder ander in de wereld."

De ‘natuurlijke’ eigendomsrechten zijn voor Locke gebonden aan slechts twee grondvoorwaarden: als ik land claim, moet ik voldoende land van even goede kwaliteit overlaten voor anderen, en zodra ik mijn grondbezit verwaarloos, gaat het terug naar de ‘wildernis zonder eigenaar’ en daarmee naar de totaliteit van al het vrij beschikbare land. Maar: op basis van welk criterium kan ik beweren iets te bezitten waardoor ik anderen het recht ontzeg dit eigendom te mogen gebruiken?

Het criterium dat Locke hiervoor bedenkt is arbeid, in de vorm van agrarische nederzetting en individuele cultivatie en ontginning van land. Een met arbeid verrijkt land kan worden omheind en als privé-eigendom worden beschermd. Enkel deze twee factoren — cultivatie en omheining — voegen waarde toe aan het voorheen verwaarloosde land zonder eigenaar. Door volledig te negeren dat het de natuur is die deze waarde al in zich heeft, kon Locke zijn idee rechtvaardigen dat je je als mens niet alleen de vruchten van de natuur kunt toe-eigenen, maar de hele natuur zelf.

Toch kwam Locke voor een dilemma te staan: wat doe je als land wordt verkwist door te veel toe-eigening? Zijn uitweg was geld. Aangezien geld niet bederft, kunnen enorme akkers land in beslag worden genomen en de producten ervan worden verkocht aan ieder ander in de wereld. Dat de native Amerikanen geen contact hadden met de rest van de wereld presenteerde hij als bewijs dat ze nooit landbezitters konden worden. Het ‘rechtmatige eigenaarschap’ was alleen weggelegd voor mensen met geld en toegang tot de wereldmarkt – en dat waren Engelse mannen. Ja, enkel mannen. Het gevolg was de massale toe-eigening van Amerika door Engelse kolonisten.

Daarnaast stelde Locke expliciet dat mannen met veel geld het recht hebben op veel groter eigendom dan mannen met weinig geld. De neoliberale economische ongelijkheid zat dus al ingebakken in zijn eigendomstheorie. Hij claimde zelfs dat het landbezit door rijke mensen niet alleen geen onrecht was ten opzichte van inheemse bevolkingen, maar hen – ja, zelfs de hele wereld, baatte. Ziehier een vroege versie van de neoliberale mythe van trickle-down.

Een mythe die veel slachtoffers maakte met als uiteindelijk resultaat de geboorte van Antarctica. Geboortes staan altijd in het teken van een nieuw begin in de geschiedenis. Voor Antarctica gaat dit echter niet op. Haar geboorte is niets anders dan een voortzetting van het oude business as usual, geleid door (nog steeds) mannen met veel geld. Mannen die Lockes eigendomstheorie ook op Antarctica voortzetten. Mannen zoals Douwe en Vincent Zuidema, die puissant rijk werden met de algenraffinage, Octagon en het monopolie op interplanetaire communicatie.

1

Lange tijd ging men er op onkritisch patriarchale wijze van uit dat Ui-te-Rangiora een man moest zijn, want ‘vrouwen konden toch nooit ontdekkingsreizigers of zeevaarders geweest zijn’. In de oude wereld was dit een eeuwenoude praktijk: vrouwen werden door de voornamelijk mannelijke historici stelselmatig uit de geschiedenis geschreven, in tegenstelling tot hun daden en successen. Die werden schaamteloos aan mannen toegekend.

2

Zo ging het ook toen Antarctica’s ijs begon te smelten en men dit laatste ongerepte continent met ‘s werelds grootste zoetwateropslag en enorme potentiële reserves aan olie en gas ging beschouwen als een nieuwe oneindigheid aan land. In 2018 begon het gevecht om de vraag wie de bezitter is van Antarctica. Verschillende landen begonnen zichzelf voor te bereiden op de dag waarop de toenmalige bepalingen van het Antarctische Verdragssysteem over het verbod op mijnbouw niet langer van toepassing zouden zijn. Dit gebeurde in 2048; dat jaar werd het milieuprotocol herzien. En zo begon de race van kolonisatie en toe-eigening van Antarctica.