Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Humboldt City
2190

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2233

2250

2255

2265

2266

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

…En daarom kijk ik met trots terug op de afgelopen maanden tijd, waarin ik over dit prachtige continent heb gereisd en met talloze mensen heb gesproken over hun zorgen en dromen. Ik wil iedereen bedanken die het vertrouwen had dat ik ons programma kon helpen om hun zorgen weg te nemen en hun dromen waar te maken. Dank aan alle mensen die vandaag op mij hebben gestemd, en in het bijzonder aan alle vrijwilligers die zich onvermoeibaar hebben ingezet voor deze campagne…

Terr laat zijn ogen nog eens over de regels glijden en wrijft met zijn vingertoppen over zijn slapen. ‘Trots’. ‘Iedereen bedanken’. Zelfs MarketingMark genereert teksten met minder clichés. Maar ja, wat kun je anders op zo’n moment? Je hebt je te schikken naar de rol van de goede verliezer en daar horen dit soort plichtmatige dooddoeners nu eenmaal bij. Eigenlijk zou Terr willen opschrijven dat hij niet begrijpt hoe ze zo stom konden zijn om voor zo’n lichtgewicht te kiezen. Hoe ze zo doof konden zijn voor de boodschap van de vrouw op wie hij, zowel professioneel als persoonlijk, zijn hoop had gevestigd.

Vanaf het begin was ze een onwaarschijnlijke kandidaat geweest. Ze was al diep in de zeventig toen ze, letterlijk door stom toeval, de politiek inrolde. In 2186 had de demosloterij haar aangewezen als lid van het ombudscomité1Iedere twee jaar vindt er op Antarctica een loterij plaats, die een representatieve groep burgers selecteert voor een ombudscomité. Dat comité heeft vooral een adviserende functie en stelt eens in de zoveel tijd een rapport op, dat niet zelden ongelezen in de spreekwoordelijke lade van bestuurders belandt., normaal gesproken een tamelijk anonieme functie, die vooral bestaat uit oeverloos overleggen achter gesloten deuren.

‘De verontwaardiging die overal sluimerde wist zij samen te ballen in een magistrale speech.’

Maar bij haar liep het anders. Kort nadat de lekkages bij de broeikasbunker in Marie Byrdland aan het licht waren gekomen, had zij tijdens een van die vergaderingen het woord genomen. De verontwaardiging2Kort na het begin van de kolonisatie begon men op Antarctica met de grootschalige ondergrondse opslag van CO2. In het aanvankelijk dunbevolkte Marie Byrdland werden bunkers ingegraven in de permafrost. Er was nauwelijks publiek debat over geweest, dus ook geen protest. Maar na grote temperatuur-versnelling halverwege de 22ste eeuw bleken de bunkers toch niet zo waterdicht als ingenieurs en beleidsmakers hadden beloofd. Nadat internationale klimaatonderzoekers een opmerkelijke stijging van emissies hadden gesignaleerd in de regio, kwam in 2187 aan het licht dat er – naast het methaan dat vrijkwam uit het smeltende permafrost – al jaren CO2 weglekte uit de bunkers. De verontwaardiging was enorm, zeker onder de inmiddels fors gegroeide bevolking van Marie Byrdland. die overal sluimerde wist zij samen te ballen in een magistrale speech. Een speech die de buitenwereld nooit zou hebben bereikt, ware het niet dat iemand de EyeCam-beelden had gelekt.

Terr was diep onder de indruk toen hij het fragment voor het eerst zag. De ingetogen woede leek haar betoog voort te stuwen, haar woorden extra kracht te geven. Daarom zou hij zelf ook nooit politicus kunnen worden. Als hij zich ergens over opwindt, vallen zijn zinnen uiteen in incoherente flarden en schiet zijn stem een paar octaven omhoog. Hij heeft geen kiezersonderzoek nodig om te weten dat dat mensen afschrikt. Hij is het best op momenten zoals deze: achter de schermen, met de rust om de juiste woorden te zoeken.

… Ik wil mijn tegenstander, voorzitter Zoltan Slat, feliciteren met deze knappe overwinning. Dat wij over veel zaken verschillend denken is geen geheim, maar we zijn verenigd in onze liefde voor dit continent ik hoop dat hij een leider zal zijn die de verschillen op dit continent kan overbruggen.…

De debatten waren beschaafd geweest, tot frustratie van Terr. Of nou ja, beschaafdheid is natuurlijk geen zonde, maar het was allemaal zo mat. Zo futloos. Zij had wel geprobeerd om de confrontatie te zoeken, maar haar tegenstander maakte iedere potentiële clash onschadelijk door te beginnen over feedbackratio’s of welzijnscoëfficiënten. Zoltan Slat was het nooit helemaal met haar oneens, maar betwijfelde altijd of haar plannen wel de meest effectieve waren. Wie had gedacht dat je een verkiezing kon winnen met een geestdodende slogan als ‘Slat 2190. Voor intelligente oplossingen!’

Telkens weer kwam hij aanzetten met dat verhaal over zijn betovergrootvader, de beroemde uitvinder die eigenhandig het plastic uit de zeeën had gevist. Ha! Right! Terr was eens in die geschiedenis gedoken en ontdekte al gauw dat de oceanische schoonmaakactie in werkelijkheid was uitgelopen op een fiasco. Maar wie daarop wijst is een zure cynicus.

Nou ja, zijn voorvader durfde tenminste nog groots te denken, dat kun je van deze Slat niet zeggen. Iedere keer dat zij met een gedurfd voorstel was gekomen – het afschaffen van de pinguïnteelt, een verbod op nieuwe broeikasbunkers, het oprichten van coöperatieve zeewierplantages – had hij haar afgeschilderd als een onbezonnen radicaal. En radicalen, dat hoefde hij er niet bij te zeggen, brengen alleen maar ellende. Zijn we soms vergeten hoe het afliep na de Europese verkiezingen van 2082?3In de nasleep van de grote overstroming op het oude continent (in 2080), verliepen de Europese verkiezingen van 2082 extreem chaotisch. In Frankrijk had het leger na het presidentschap van Khadija Boudebouz een noodtoestand uitgeroepen en Engeland had een muur opgetrokken om zeewater en migranten buiten te houden (en de wanhopige bevolking binnen). De directeur van de Europese Markt wilde de verkiezingen uitstellen, maar vooral Visegrád stond erop dat ze doorgingen. In Zuid-Europa wonnen de regionale onafhankelijkheids-bewegingen die hun krachten hadden gebundeld, in Scandinavië werd de uitslag ongeldig verklaard na aanslagen op meerdere stembureaus en in de Benelux moesten de tweehonderd zetels verdeeld worden door 42 partijen, waaronder veel radicale splinterbewegingen. Niet lang daarna ontrafelde de Europese Federale Structuur en sloten enkele metropolen zich aan bij de Stedenbond.

… Ik snap dat jullie teleurgesteld zijn. Dat ben ik ook. Maar ik ben ook hoopvol. Want dit is geen einde, maar een nieuw begin. Deze campagne mag dan ten einde zijn, de strijd voor onze idealen gaat door. Ik geloof nog steeds in de belofte die dit continent belichaamt. De belofte van een nieuw begin, die mijn ouders en zoveel anderen hiernaartoe bracht…

Terr plaatst zijn wijsvinger op de BarBot™ en nadat de scanner heeft vastgesteld dat hij boven de 25 is, kan hij zijn bestelling – Neely-whiskey, twee shots, één ijsklontje – intoetsen op het scherm. Zelfs toen alle prognoses zeiden dat het een kansloze missie was, bleef hij in haar geloven. Zij was de kandidaat die Antarctica kon verenigen, de spanningen tussen het Australische en het Chinese deel kon wegnemen, misschien zelfs de onderhandelingen bij de EVN nieuw leven kon inblazen. Dat gelooft hij nog steeds.

‘Zij was de kandidaat die Antarctica kon verenigen’

Kort na de eerste verkiezingsronde was het boek van onderzoeksjournalist Batavus Droogstoppel verschenen, over de fraude binnen de Antarctische Raad en de schimmige machtsspelletjes van de Chinezen. ‘Dit is je kans’, had Terr haar voorgehouden. ‘Jij bent dé anti-corruptiekandidaat. Maak je boos, zoals alleen jij dat kan.’ Dat had ze gedaan, met een vlammende toespraak tijdens het midwinterdebat, al pakte het niet helemaal uit zoals hij had gehoopt. Dit keer werd haar woede uitgelegd als hysterie, niet in de laatste plaats door Slat. Volgens hem hadden we enkel verbeterde transparantietechnologie nodig en daarom nodigde hij de ingenieurs van Octagon uit voor een brainstormsessie op zijn kantoor. Een rationele maatregel, noemde hij dat.

Stiekem wist Terr dat de strijd was gestreden toen Slat het, op basis van het Rio Grande Verdrag, voor elkaar had gekregen om een algoritme officieel erkend te krijgen als running mate. ALICE heette de kunstmatige intelligentie die ieder beleidsvoorstel van alle mogelijke kanten doorrekende; alsof een vrouwelijke naam hem diversiteitspunten zou opleveren. Dat ALICE was ontwikkeld door Octagon scheen niemand een probleem te vinden. Er waren geruchten geweest dat Octagon de droomtechnologie TGAPID© had gehackt, om door te dringen tot het onbewuste van het slapende electoraat, maar harde bewijzen daarvoor ontbraken. Misschien had Droogstoppel dat kunnen uitzoeken als hij nog in leven was.

‘Antarctica is een project dat we samen vormgeven.’

… Het waren vooral de gepassioneerde jongeren met dwarse ideeën die me de voorbije jaren hebben geïnspireerd om door te gaan. Vandaag draag ik het stokje aan hen over. Zij zijn de reden dat ik vandaag met een gerust hart mijn afscheid uit de politiek aankondig. Want ik weet dat een nieuwe generatie Antarcticanen zal blijven vechten voor onze visie…

In zijn hoofd hoort Terr haar stem de zinnen uitspreken. Als ze al teleurgesteld is door het verlies, dan laat ze dat niet merken. Hij kan zelfs niet aan de indruk ontkomen dat ze opgelucht is. ‘Antarctica is een project dat we samen vormgeven’, had ze gezegd, de eerste keer dat ze elkaar ontmoetten. Tegen zijn verwachting in hoefde hij helemaal geen moeite te doen om haar te overtuigen zich kandidaat te stellen. Nog voordat hij ter zake had kunnen komen zei ze: ‘We moeten voorkomen dat we in deze nieuwe Nieuwe Wereld de oude fouten herhalen.’ Hij had geknikt en iets gemompeld als ‘zo is het maar net’, maar het had lang geduurd voordat hij begreep wat ze bedoelde.

1

Iedere twee jaar vindt er op Antarctica een loterij plaats, die een representatieve groep burgers selecteert voor een ombudscomité. Dat comité heeft vooral een adviserende functie en stelt eens in de zoveel tijd een rapport op, dat niet zelden ongelezen in de spreekwoordelijke lade van bestuurders belandt.

2

Kort na het begin van de kolonisatie begon men op Antarctica met de grootschalige ondergrondse opslag van CO2. In het aanvankelijk dunbevolkte Marie Byrdland werden bunkers ingegraven in de permafrost. Er was nauwelijks publiek debat over geweest, dus ook geen protest. Maar na grote temperatuur-versnelling halverwege de 22ste eeuw bleken de bunkers toch niet zo waterdicht als ingenieurs en beleidsmakers hadden beloofd. Nadat internationale klimaatonderzoekers een opmerkelijke stijging van emissies hadden gesignaleerd in de regio, kwam in 2187 aan het licht dat er – naast het methaan dat vrijkwam uit het smeltende permafrost – al jaren CO2 weglekte uit de bunkers. De verontwaardiging was enorm, zeker onder de inmiddels fors gegroeide bevolking van Marie Byrdland.

3

In de nasleep van de grote overstroming op het oude continent (in 2080), verliepen de Europese verkiezingen van 2082 extreem chaotisch. In Frankrijk had het leger na het presidentschap van Khadija Boudebouz een noodtoestand uitgeroepen en Engeland had een muur opgetrokken om zeewater en migranten buiten te houden (en de wanhopige bevolking binnen). De directeur van de Europese Markt wilde de verkiezingen uitstellen, maar vooral Visegrád stond erop dat ze doorgingen. In Zuid-Europa wonnen de regionale onafhankelijkheids-bewegingen die hun krachten hadden gebundeld, in Scandinavië werd de uitslag ongeldig verklaard na aanslagen op meerdere stembureaus en in de Benelux moesten de tweehonderd zetels verdeeld worden door 42 partijen, waaronder veel radicale splinterbewegingen. Niet lang daarna ontrafelde de Europese Federale Structuur en sloten enkele metropolen zich aan bij de Stedenbond.