Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Yagan Town
2160

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2233

2250

2255

2265

2266

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

De intercontinentale bus zet me af in het wooncentrum van Yagan Town. Wanneer ik uitstap, word ik begroet door miezerige regen en een lange jongen in een knalblauwe boilersuit. Hij steekt fel af tegen de witte huizen, die kaarsrecht in het gelid staan. Het is niet de plek waar je ’s werelds grootste muzikale sensatie verwacht te ontmoeten. Dat zeg ik tegen Kai Hansson en hij trakteert me op het scheve lachje dat inmiddels de wereld overgaat. ‘Dit is een plek van niks. Maar het is de enige plek waar The Useless Youth geboren kon worden.’

We ontmoeten de overige bandleden in de lokale Hotplate Bar and Steakhouse. De tweeling Gale en Laura Jane Lee – beter bekend als LJ – zit in al even felle boilersuits (geel en rood) op de barkrukken te wachten. Ze hebben beiden lang blond haar. Van de achterkant zijn ze bijna niet van elkaar te onderscheiden, afgezien van een kale pluk aan de zijkant van LJ’s hoofd, waar ze een gedeelte van haar haar heeft afgeschoren.

‘Ik wilde eigenlijk helemaal kaal, maar dit is interessanter’, zegt ze.

‘Als enig meisje heeft ze wat te bewijzen.’ Gale grijnst, LJ rolt met haar ogen. Ook hierdoor zijn ze te onderscheiden: Gale heeft een permanente grijns op zijn gezicht, LJ is – naar eigen zeggen – ‘the serious one’.

De drie ontmoetten elkaar twee jaar geleden, in een buurthuis in Yagan Town. Daar werden vooral activiteiten georganiseerd die hen niet interesseerden: virtual-realitytours door historische steden als New York of Parijs, game inns1Game inns worden sinds 2070 georganiseerd als internationale toernooien, waarbij de deelnemers alleen door het spelen van de game verbonden zijn. De Game Inn Olympics zijn sinds hun ontstaan een van de best bekeken sportevenementen op het netwerk-implantaat. en zo nu en dan een trip naar Penguin World2Penguin World is het eerste rendabele overdekte kinderpretpark van Antarctica. Woonplaats van Antarctica's favoriete pinguïn: Penguin Puck.. Al snel kwamen de drie bij elkaar thuis, om daar te ontdekken dat ze allemaal interesse hadden in muziek.

‘Echte muziek’, verduidelijkt Gale. ‘Geen MusicTM.’3Muziek wordt sinds de jaren 2100 veelal automatisch gegenereerd.

Ze lieten elkaar horen wat ze hadden ontdekt: punk uit 1970, grunge van het eind van het decennium erna. Ze werden verliefd op de donkere sound, op het feit dat nummers niet perfect zijn, júist niet. Dit wilden ze ook: muziek maken die authentiek is, er toe doet.
Kai speelde gitaar en zong. Gale leerde drummen4Dodenvloten: gevriesdroogde lichamen worden bewaard op schepen die speciaal voor dit doel zijn gebouwd. Deze schepen varen op internationale wateren om de stijgende dodenbelastingen te ontlopen. Ieder schip heeft een capaciteit van 500.000 lichamen. , LJ tikte een millennial basgitaar op de kop. Het album At World’s End was binnen een week geschreven. Twee weken later was het opgenomen, drie weken later was de clip geregeld voor de single Future You Loathes You. Die clip, waarin de drie op de toppen van de Commonwealth Cliffs staan in hun felle suits, met op de achtergrond de dodenvloten5De VHEM bestaat sinds 1991. In eerste instantie waren de aanhangers van de beweging tegen voortplanting. Na het rampjaar 2102 radicaliseerde de beweging en deden de leden aan ‘self-extinction’, ofwel zelfmoord. van Antarctica, ging niet lang daarna de wereld over.

‘We hebben alle drie de drive om iets interessants te maken. Om iets échts te maken van onze ervaringen op Antarctica’, zegt Kai.

Je zegt dat je er ‘iets van wilt maken’, maar de nummers klinken allesbehalve vrolijk. Hoe rijmen jullie dat met elkaar?

Kai: ‘Het is ook geen vrolijk verhaal. Nergens ter wereld wordt zo’n scheiding gemaakt als op Antarctica, tussen de Nuttigen en de Nuttelozen. Het is een bizarre scheiding, die ervoor zorgt dat iedereen die niet tot de Nuttigen behoort zich of te pletter verveelt, of dertig keer per jaar naar Penguin World gaat.’

Gale: ‘Wanneer je je niet inzet voor het klimaat of voor onderzoek, ben je “nutteloos”. Dat idee willen wij bestrijden: opgroeien hier heeft wél zin, ook als je er niet voor bent gemaakt om klimaatwetenschapper te worden.’

De bandnaam suggereert wat anders.
‘Muziek heeft natuurlijk niet direct nut’, zegt Gale. ‘Helemaal niet in een wereld die vergaat.’
‘Het is ook maar wat je nut noemt’, vult LJ aan. ‘Iedereen denkt tegenwoordig dat nut wordt bepaald door je productiviteit. Maar hebben dingen soms niet ook nut gewoon omdat ze mooi zijn? Of gewoon omdat ze bestaan?’

Een van die mooie dingen is de clip.

LJ: ‘We konden hiermee een heel sterk beeld neerzetten van Antarctica. Het is het contrast dat de clip zo goed maakt: drie jongeren die in felle pakken muziek maken, tegen de dodenvloten op de achtergrond. Het contrast van onze werkpakken met het feit dat wij hier niks te doen hebben. Ik denk dat mensen ook eerder keken vanwege de beelden dan vanwege de muziek.’

‘Ja, de beelden van de dodenvloten en het hoofd van Kai’, zegt Gale vrolijk.

‘Het is mooi omdat het zo lelijk is’, zegt Kai. ‘Een beetje zoals ons album.’ Ze lachen alle drie.

Jullie houden van Antarctica en haten het.

‘Ondanks alles houd ik er vooral van’, zegt LJ. ‘Ik ben hier geboren, het is de enige plek die ik ooit heb gekend. Afgezien van zo’n virtual-realityreis door Europa. Dat zag er leuk uit, maar als ik mijn bril afzette was ik nog steeds hier. Het heeft weinig zin om dat te ontkennen en de hele tijd te wensen dat we ergens anders zijn.’

‘Of te wensen dat we er niet zijn’, zegt Gale, doelend op de Voluntary Human Extinction Movement.6IJsdrums. Een gimmicky maar op Antarctica onder muzikanten populaire variant op de traditionele drumset waarbij de metalen behuizing is vervangen door ijs. De cimbaal en de hi-hat zijn vaak wel van koper, omdat ze anders afbreken wanneer erop wordt geslagen.

Kai fronst. LJ, lachend: ‘Hij haat dat nog erger dan Penguin World.’

Kai: ‘Er is een hele beweging van mensen die vinden dat we beter niet geboren konden worden. Terwijl wij er ook niet voor gekozen hebben om hier te zijn. Dat is ook waar The Useless Youth over gaat: dat we hier zíjn, nutteloos of niet. En dat hele defaitistische idee – dat je maar beter zelfmoord kunt plegen – daar word ik heel boos van. Ja, als je jezelf extinct maakt, verwijder je jezelf uit de wereld. Maar daarmee blijft het probleem – dat de wereld vergaat – nog steeds bestaan. En dan worden wij ermee opgezadeld, de nieuwe generatie moet het maar oplossen.’

Gale: ‘Daarom is punk voor ons het perfecte genre. Wij zijn nou eenmaal boos. Op de wereld, op Antarctica, op de generaties boven ons die zichzelf nu extinct maken.’

Je zou ook kunnen zeggen dat dat dapper is.

Kai: ‘Dapper zijn is iets dóen, ook al is het misschien tevergeefs.’

Zoals een album maken.

Weer dat lachje. ‘Precies.’

1

Game inns worden sinds 2070 georganiseerd als internationale toernooien, waarbij de deelnemers alleen door het spelen van de game verbonden zijn. De Game Inn Olympics zijn sinds hun ontstaan een van de best bekeken sportevenementen op het netwerk-implantaat.

2

Penguin World is het eerste rendabele overdekte kinderpretpark van Antarctica. Woonplaats van Antarctica's favoriete pinguïn: Penguin Puck.

3

Muziek wordt sinds de jaren 2100 veelal automatisch gegenereerd.

4

Dodenvloten: gevriesdroogde lichamen worden bewaard op schepen die speciaal voor dit doel zijn gebouwd. Deze schepen varen op internationale wateren om de stijgende dodenbelastingen te ontlopen. Ieder schip heeft een capaciteit van 500.000 lichamen.

5

De VHEM bestaat sinds 1991. In eerste instantie waren de aanhangers van de beweging tegen voortplanting. Na het rampjaar 2102 radicaliseerde de beweging en deden de leden aan ‘self-extinction’, ofwel zelfmoord.

6

IJsdrums. Een gimmicky maar op Antarctica onder muzikanten populaire variant op de traditionele drumset waarbij de metalen behuizing is vervangen door ijs. De cimbaal en de hi-hat zijn vaak wel van koper, omdat ze anders afbreken wanneer erop wordt geslagen.