Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Zuid-Gondwana
2137

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2233

2250

2255

2265

2266

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

Het was veertien dagen later en 62 pogingen verder toen Helena besefte dat ze nu voor de ogen van de leeuw stond: de onzichtbare muur die Zuid-Gondwana 2.0 scheidde van de rest van het smeltende continent. Veertien winterse dagen staan hier gelijk aan 336 uur duisternis. Op de derde dag was de accu van haar smartchip al leeggelopen, waardoor ze het contact met de buitenwereld verloor. Vanaf de zevende dag wist ze niet meer welke datum, uur en seconde het was. Maar ze bleef rondjes rondom de beruchte stad maken. Tot de 62ste ronde, waarin ze van haar pikiboda afstapte om te kamperen. Dat was het moment dat ze op afstand Mozarts Requiem hoorde – de muziek die symbool stond voor de wederopstanding van Zuid-Gondwana, een stad die uit de as is verrezen om de mensheid een tweede kans te geven, een nieuwe beschaving op te zetten.

Ze begon bijna te juichen toen haar met warme kleding volgepakte lichaam als een lege doos in het ijs zakte. In het onvrijwillige dutje dat vijf uur zou duren, de langste slaap van de afgelopen 336 uur, droomde zij – nee, kreeg ze een flashback van haar leven van de afgelopen drie jaar, sinds de dag dat zij het plan opvatte Zuid-Gondwana 2.0 met eigen ogen te zien. De verhalen over de duizenden andere vrouwen en mannen die net als zij op zoek waren gegaan naar hun geliefden maar de tocht niet hadden gehaald, waren haar niet ontgaan. Helena wist maar al te goed dat zij aan een Goliath-gevecht was begonnen, maar de woorden van Aboubakarr herhaalden zich in haar hoofd, als een moedig lied voor soldaten op het slagveld. ‘Je bent speciaal, laat je nooit door wie dan ook gek maken.’ 

Ze had Aboubakarr vijf jaar geleden ontmoet. Zij was twintig jaar oud en werkte voor de Gupata. Op een zomeravond vloog zij vanuit Berlijn naar de drie zuidelijke Duitse eilanden om onderzoek te doen naar de luddifiten1Een levensbeschouwelijke protestgroep die zich inzet voor individuele vrijheid en zich verzet tegen de dominantie van machtige families in de Stedenbond, de opvolger van de Verenigde Naties.. Aboubakarr, die net als zij in 2112 was geboren, behoorde tot deze spirituele gemeenschap die weigerde de door de Stedenbond opgelegde duurzame levensstijl over te nemen. In ondergrondse gemeenschappen onderhielden zij illegale veehouderijen. Naast de consumptie van andere niet-menselijke dieren hielden er ook van om in vliegtuigen uit de vorige eeuw te vliegen, gebruikmakend van kerosine die ze zelf produceerden op de informele markt. Het gaf hen een gevoel van vrijheid – als dat van een kind dat in opstand komt tegen zijn strenge ouders. Luddifiten, ook wel bekend als klimaathufters, konden hun vervuilende activiteiten verrichten omdat ze geen van de vijf beschikbare chips in hun armen droegen en zo moeilijk te traceren waren.

Tijdens het semestriële Festival der Vernietiging, als luddifiten in het decor van de 20ste en de 21ste eeuw een groot feest vieren en lezingen organiseren, arriveerde Helena met haar vliegende hoverboard op Rome, het zuidelijke Duitse eiland dat als het centrum van de luddifiten wordt beschouwd. De geur van geroosterde varkens, geiten en koeien heette haar als eerste welkom. Op het barbaarse eiland van rebelse carnivoren bezocht zij verschillende feestjes en bijeenkomsten, terwijl haar smartcontactlens2Opvolger van de smartphone; wordt vooral gebruikt door de geheime dienst die bestaat uit tien procent van de bevolking van het Duitse Keizerrijk. De smartcontactlens is de voorganger van het netwerk-implantaat, dat op Antarctica in bepaalde kringen standaard werd geimplementeerd. registreerde wat zich afspeelde en dat live doorzond naar het datacentrum van de Gupata in Emmen. Toen zij de centrale plek van de missie naderde, een plastic koepel midden op het eiland waar de leider van de luddifiten een lezing zou houden, trof zij een bijna lege tent aan – op een tafel en stoelen na. Daar zat een man die met beide handen The New York Times vasthield, waardoor zijn gezicht niet te zien was. ‘Welkom bij het verzet, mevrouw Fischer, wij hebben naar uw komst uitgekeken’, sprak een stem vanachter de beruchte illegale krant.

De jongeman hield zijn krant omlaag en legde deze na hem twee keer te hebben opgevouwen fijntjes naast een kom soep. Vervolgens keek hij de vastelandbewoonster recht in de ogen aan. ‘Welkom aan tafel’, zei hij lachend. Helena bleek voor die blik van Aboubakarr niet voldoende voorbereid. Nooit eerder had zij een mens in levende lijve getroffen die noch een smartcontactlens, noch een smartchip droeg. Aboubakarrs blik leek recht voorbij de lens te kijken, waardoor Helena zich voor het eerst werkelijk gezien voelde. Ze besloot haar lens en chip uit te schakelen – niet alleen omdat Aboubakarrs ruwe blik haar een ongekende hoofdpijn bezorgde, maar ook omdat ze dit voor zichzelf wilde houden. Zonder een woord te spreken liep ze de tent verder binnen en nam plaats op een lege stoel tegenover Aboubakarr. ‘Dit noemen we kippensoep. Het is een recept van mijn grootvader die de grote overstroming heeft overleefd. Eet smakelijk’, sprak Aboubakarr zijn gast toe. 

'Als je eenmaal inziet dat alles ten einde komt, kun je er maar beter nú voor elkaar zijn, en samen van het nu genieten.'

Haar lens zette Helena nooit meer aan; drie maanden later gooide ze hem in zee. Ook keerde ze niet meer terug naar het Duitse vasteland. De essentie van het bestaan, van haar bestaan, lag nu in het opvangen van Aboubakarrs blik, zijn aanraking, zijn ademhaling. Nu ze de luddifiten niet langer als barbaren beschouwde, bekeerde zij zich ook tot het presentisme, hun centrale filosofie en levensbeschouwing. ‘Hoe je het wendt of keert, de natuur gaat kapot’, zei Aboubakarr op de avond van hun eerste zoen, drie dagen nadat Helena op Rome was aangekomen. ‘Het is een kwestie van tijd. Wat de Stedenbond en de vijf Keizerrijken aan het doen zijn is een dictatuur rechtvaardigen, zodat de complete ondergang van de aarde en de mensheid heel eventjes kan worden uitgesteld. Vind je het niet een beetje krom dat vooral machtige families als de Musks, Slats en Rubbels hier economisch van profiteren? Waarom denk je dat ze er alles aan doen om Zuid-Gondwana volledig te koloniseren? Omdat ze zich alvast voorbereiden op een wereld waarin een beperkt gezelschap van de homo sapiens overblijft.’ Zijn ideeën behelsden geen fatalisme maar realisme, legde Aboubakarr uit. Als je eenmaal inziet dat alles ten einde komt, kun je er maar beter nú voor elkaar zijn, en samen van het nu genieten.

Toen de Mensonge-groep besloot om Zuid-Gondwana 2.0 te bouwen, waren er naast robots ook 7,5 miljoen menselijke arbeidskrachten nodig. Volgens officiële schattingen woonden er in 2132 dertig miljoen luddifiten verspreid over de vijf Keizerrijken. Toen de Mensonge-groep de Stedenbond overtuigde een ‘definitieve oplossing’ voor de luddifitenkwestie te hebben, wist iedereen wat dat betekende. Helena werd niet in een kooi naar het zuidelijke continent getransporteerd, omdat in de deal tussen de Mensonge-groep en de Stedenbond was vastgelegd dat ‘alleen mannen tussen de 18 en 32’ geschikt waren als arbeidskrachten. En zo eindigde Aboubakarr, met ruim zeven miljoen andere mannelijke luddifiten, in Zuid-Gondwana, bouwend aan een stad met een onzichtbare muur.

'Hun bijna naakte bovenlichaam deed Helena denken aan een warme zomermiddag op het strand van Emmen.'

‘Je bent speciaal, laat je nooit door wie dan ook gek maken’, klonk een bekende stem op de achtergrond. Helena wist zeker dat dit geen flashback meer was. Ze deed haar ogen open en ving een vertrouwde blik die sensaties over haar hele lichaam veroorzaakte. Ze probeerde in beweging te komen, iets te zeggen, te dansen – maar haar krachteloze lichaam protesteerde. Tranen van geluk stroomden over haar koude wangen. ‘Ik heb alles achtergelaten om jou te vinden’, fluisterde ze langzaam. ‘Ik weet het schat’, antwoordde Aboubakarr zachtjes, ‘maar drink eerst dit’. Terwijl hij Helena met zijn ene hand over haar hoofd streelde, voerde hij haar met de andere hand een zalvende zwarte thee, waarna zij 78 seconden van duizeligheid en hallucinatie ervoer. Daarop werd Helena zich bewust dat haar heet wordende lichaam de warme kleding niet meer aankon. ‘Wat is er gebeurd? Waar ben ik? Wat heb ik zojuist gedronken? Ab, wat zat erin?’ vroeg zij lachend. Aboubakarr, die met een compagnon naar haar staarde, lachte terug. Beide heren droegen korte broeken en een donker polyester hemd. Hun bijna naakte bovenlichaam deed Helena denken aan een warme zomermiddag op het strand van Emmen.

‘Mijn naam is Liu Onana Dangote. Welkom in Mofou’, zei Aboubakarrs compagnon. Helena, die de naam en het gezicht van ’s werelds beruchtste terrorist kende, stond op en inspecteerde de onbekende stad waar mensen uit het zwarte continent met halfnaakte lichamen in de sneeuw en het ijs speelden. ‘Ik heb zoveel vragen’, zei Helena, nadat ze Aboubakarr een langdurende knuffel gaf, een knuffel waar zij al drie jaar naar verlangde. ‘Kijk hier maar door’, zei Aboubakarr, terwijl hij de verrekijker aan haar gaf. ‘Vanaf deze plek konden we zien hoe jij door het ijs zakte. Dit is misschien niet het meest zuidelijke deel van Antarctica, maar wel het hoogste.’ ‘Nu je de zwarte thee hebt gedronken, kun je als het goed is Zuid-Gondwana 2.0 vanaf hier in volle glorie zien’, zei Liu Onana Dangote. ‘Ik heb ooit in mijn eentje Zuid-Gondwana ten val gebracht. We kunnen het weer doen. Dit keer niet met computers of wetenschap, maar met Afrikaanse voodoo. Het is een kwestie van tijd.’ ‘Ik wil alles horen’, zei Helena, terwijl ze de verrekijker aan Li Onana Dangote teruggaf. Ze pakte haar Aboubakarr stevig vast en kuste hem eindeloos. Alsof de tijd tot stilstand kwam. Alsof het een kwestie van tijd was totdat alles ten einde zou komen.

1

Een levensbeschouwelijke protestgroep die zich inzet voor individuele vrijheid en zich verzet tegen de dominantie van machtige families in de Stedenbond, de opvolger van de Verenigde Naties.

2

Opvolger van de smartphone; wordt vooral gebruikt door de geheime dienst die bestaat uit tien procent van de bevolking van het Duitse Keizerrijk. De smartcontactlens is de voorganger van het netwerk-implantaat, dat op Antarctica in bepaalde kringen standaard werd geimplementeerd.

3

De ondergedoken krant die de overstroming van 2085 overleefde ondanks het feit dat New York van de kaart werd geveegd. Het medialandschap is radicaal veranderd, en betrouwbare informatie is moeilijk te vinden. Doordat de krant op papier wordt uitgegeven, vanuit een geheime locatie, heeft The New York Times een gerespecteerd imago en wordt hij door activisten meestal stiekem geconsumeerd.