Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman. Via Hard//hoofd

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. ‘Gevangen in zwart wit denken’ is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Mofou
2137

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2137

2141

2143

2144

2150

2152

2156

2160

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2189

2198

2209

2219

2265

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

Ik draag ondergoed gemaakt van polypropeen, het dikste warmte vasthoudend materiaal dat er is. Ik draag snowboots met dikke sokken, een katoenen legging, een spijkerbroek, een vest, een bodywarmer, leren gevoerde handschoenen, een dikke wollen sjaal, een bivakmuts en een lange harde leren jas. Zelfs mijn ogen zijn onder een skibril verstopt. Met deze maatregelen ben ik een heel eind op weg om de ijzige Antarctica-kou te trotseren.

De mond van de stad ligt tegenover de Antarctische oceaan met poolkappen die geleidelijk smelten. Ondanks de extreme kou is het deze inwoners gelukt om hier met gemak te leven. Met huizen van ijsblokken in plaats van stenen of beton. Ik sta voor het grote ijsrestaurant waar ik net een sobere lunch heb genuttigd en kijk in de verte. Gebiologeerd door het uitzicht staar ik met open mond naar de inwoners. Ik vraag me af hoe zij zich met zo weinig kleren aan kunnen blootstellen aan de extreme kou. Af en toe dwing ik mezelf uit mijn comfortabele warme gevangenschap om foto’s van de spelende kinderen te maken. In tegenstelling tot mij, en de honderden andere toeristen die rondlopen, hebben deze kinderen, en hun ouders, weinig tot geen kleren aan. Ze zijn net als ik allemaal zwart en de meerderheid komt uit West-Afrika. Mijn oorsprong ligt ook in West-Afrika, maar hoe kan het dat ik ondanks mijn dikke winterkleren de kou tot in mijn botten voel?

‘Ik vraag me af hoe zij zich met zo weinig kleren aan kunnen blootstellen aan de extreme kou.’

Het is min veertig graden. De kinderen rennen en gillen. Via een ladder klimmen ze omhoog op een ijsberg en glijden dan met een snelle vaart naar beneden. Andere kinderen, vermoeid en verhit van het glijden, lijken af te koelen in een waterstroom die op wondere wijze met deze temperaturen zijn baan zoekt naar de grote oceaan. Naast de kinderen zijn er voornamelijk vrouwen die zich comfortabel op rotsen hebben genesteld en toekijken hoe hun kroost zorgeloos geniet. De mannen bevinden zich verspreid over het water met netten, hengels en kleine boten om te vissen. Toeristen waarvan ik vermoed dat ze voornamelijk uit Japan, Rusland en de VS komen, lopen rond en maken honderden foto’s.

Ik heb afgesproken met Sunny, de eigenaar van het ijsrestaurant die voornamelijk de toeristen bedient. Hij had me iets toevertrouwd toen ik bij hem geluncht had eerder vandaag. Hij gaf me de menukaart waarop ik twee rijen ontwaarde. De eerste rij bestond uit gerechten voor zwarte mensen en in de andere rij stonden gerechten voor witte mensen. Ik vond de indeling bizar en het riep boosheid in me op. Ik vroeg hem waarom ze hiervoor gekozen hadden.
‘Zo doen we het hier en als het je niet bevalt, dan ga je maar naar een ander restaurant!’ was zijn antwoord.
‘Maar dit is het enige restaurant hier’, riep ik uit. Hij liep weg, terwijl ik mijn telefoon pakte om een foto van de menukaart te nemen. Ik wilde niet al te veel stennis schoppen en besloot een thee te bestellen. Ik bestudeerde het rijtje met gerechten voor zwarte mensen en zag dat ik alleen zwarte thee mocht drinken. Ik bestelde de thee en een omelet voor zwarten. Ik keek om me heen en zag dat ik de enige zwarte man was. Om mij heen zaten Russen, Japanners en Amerikanen rustig te kauwen. ‘Zij hebben blijkbaar geen probleem met de rassenindeling op de menukaart’, dacht ik nog terwijl ik wachtte op mijn bestelling.
Toen Sunny mijn thee kwam brengen fluisterde hij samenzweerderig: ‘Jij bent de enige zogenaamde toerist die hier niet is gekomen met slechte bedoelingen!’
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik hem.
‘Het lijken toeristen, maar feitelijk zijn het vermomde spionnen. Maar geen zorgen, we zijn goed voorbereid om hun een lesje te leren.’
Sunny blijft gebogen over mijn tafeltje staan en fluistert vertrouwelijk verder. ‘Mijn oudere broer, dokter koning Dandogo, heeft Mofou City opgericht. Hij voer, jaren geleden, met een boot vol zwarte vluchtelingen naar Antarctica. Ze hebben het eiland 1Gedurende de vroege kolonisatie van Antarctica wordt er afwisselend gerefeerd aan het continent als 'het eiland', 'het Nieuwe continent' en 'Antarctica'. Pas na het geleidelijk terugtrekken van het Centrale IJsveld verkrijgt Antarctica de hedendaagse betekenis van het Antarctisch eilandenrijk. gekoloniseerd en sinds hun komst zijn er duizenden vluchtelingen uit diverse Afrikaanse landen gevolgd. Bijna wekelijks sturen Afrikaanse leiders hun mannen, vrouwen en kinderen naar dit nieuwe continent om er permanent te wonen. Later op de dag zal mijn broer, de koning van Antarctica, een belangrijke toespraak houden over de dreiging uit Europa, Amerika, China, Rusland en Japan 2Het onverwacht snel wegsmelten van het poolijs maakte dat aan het begin van de tweenentwintigste eeuw de Russische Federatie beschikking kreeg tot jaarlange, ijsvrije havens op het traditionele Russische grondgebied. Met name de Vladivostok-hub onteketende ongekende economische mogelijkheden in de regio (tevens de oorsprong van de uitdrukking "zo rijk als een Siberiër"), die leidden tot een unieke ontspanning in de Japanno-Russo-Amerikaanse relaties. De detente kwam pas weer onder druk te staan in het licht van mogelijke Antarctische kolonisatie. om zijn land te annexeren.’
Hij gaf me een knipoog en draaide zich abrupt om alsof we nooit een gesprek hadden gehad. Na deze merkwaardige woorden en de bizarre menukaart wist ik zeker dat ik deze man wilde interviewen.

‘Ik bestudeerde het rijtje met gerechten voor zwarte mensen en zag dat ik alleen zwarte thee mocht drinken.’

Starend naar de spelende kinderen word ik plotseling licht in mijn hoofd en zie ik vier gespierde zwarte mannen op mij af komen. Ze komen naast mij staan. Ik voel een enorme maagkramp die mijn buik verhardt. Ik sla mijn armen om mijn buik en buig een beetje voorover. De pijn is zo hevig en dwingt me op de grond te gaan zitten. Ik voel direct pijnscheuten in mijn benen en voeten. Mijn hoofd wordt heel zwaar en op het moment dat ik wil gaan praten, kan ik geen woorden vormen door een laag schuim die zich in mijn mond heeft gevormd. Ik voel mijn lichaam schudden en op datzelfde moment ontfermen de vier mannen zich over me en proberen mijn lichaam in bedwang te houden.

Ik doe mijn ogen open en knipper een paar keer. Het is net of ik me in een film bevind. Op raadselachtige wijze bevind ik me ineens weer op een stoel in het restaurant van Sunny, die tegenover me zit.
‘Het interview kan beginnen’, zegt hij met een glimlach.
‘Wat is aan de hand, wat is er gebeurd? Waarom ben ik hier?’
‘Rustig maar. Je werd net onwel en ik vroeg mijn mannen om je naar binnen te brengen. Gelukkig gaat nu al weer veel beter met je.’
Ik zit te zweten alsof ik uit de sauna kom.

‘Ik vind het heet hier, mag ik mijn jas uitdoen?’ vraag ik.
‘Tuurlijk’, antwoordt Sunny.
Ik trek niet alleen mijn dikke jas uit maar ook mijn trui en T-shirt. Het kan me niets schelen dat ik ineens in ontbloot bovenlijf voor hem zit. Ik heb het zo warm dat uit mijn openstaande poriën zweetdruppeltjes parelen als water uit een douchekraan.
‘Je hebt vanaf nu deze kleren hier niet meer nodig’, zegt Sunny.

‘W-w-wat heb je met mij gedaan?’ stamel ik.
Sunny glimlacht en zegt: ‘Welkom thuis broeder. Je bent nu één van ons.’

1

Gedurende de vroege kolonisatie van Antarctica wordt er afwisselend gerefeerd aan het continent als 'het eiland', 'het Nieuwe continent' en 'Antarctica'. Pas na het geleidelijk terugtrekken van het Centrale IJsveld verkrijgt Antarctica de hedendaagse betekenis van het Antarctisch eilandenrijk.

2

Het onverwacht snel wegsmelten van het poolijs maakte dat aan het begin van de tweenentwintigste eeuw de Russische Federatie beschikking kreeg tot jaarlange, ijsvrije havens op het traditionele Russische grondgebied. Met name de Vladivostok-hub onteketende ongekende economische mogelijkheden in de regio (tevens de oorsprong van de uitdrukking "zo rijk als een Siberiër"), die leidden tot een unieke ontspanning in de Japanno-Russo-Amerikaanse relaties. De detente kwam pas weer onder druk te staan in het licht van mogelijke Antarctische kolonisatie.