Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Nieuw Tonga
2201

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2233

2250

2255

2265

2266

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

Broers en zussen, welkom.

Ons eerste internationale samenkomen sinds de grote catastrofe1Deze 'catastrofe' is een verwijzing naar een reeks gebeurtenissen in de loop van de tweeëntwigste eeuw. Te beginnen met het rampjaar van 2101, krap twintig jaar later volgde de vloedgolf van 2122, en in het jaar 2133 liep Haarlem onder. Minstens zo rampzalig waren de daaropvolgende politieke instabiliteit in het Duitse Keizerrijk, de archiefbestormingen en het feit dat eigendomsrechten nauwelijks vast te stellen waren vanwege pandemische bitrot in de Digitale Donkere Eeuw. ons wereldwijd bij elkaar bracht. Ongelooflijk. Toen wij een jaar geleden besloten dat het tijd werd voor deze ontmoeting konden we ons niet voorstellen dat onze oproep zó veel weerklank zou vinden. Mag ik jullie vragen even om je heen te kijken, te knikken, te glimlachen naar de broers en zussen in de zaal? Maar dan drieduizend Abrahamistische gemeenschappen zijn hier vertegenwoordigd. We hebben vier keer moeten zoeken naar een nieuwe locatie omdat het aantal aanmeldingen alle verwachtingen overtrof. En daarmee is één ding zeker: het is tijd.

Tijd om ons met de tijd te verzoenen.
Afscheid te nemen van het afscheid.
De eeuwigheid te zoeken in doodgewone dagen.

Een eeuw lang hebben we in onze afzonderlijke koloniën vertrouwd op de komst van de dag des oordeels. Vertrouwd op de terugkeer van geliefden die in rampspoed verloren gingen. We leefden in verwachting en in die verwachting lieten we los wat ons duizenden jaren richting gaf. Met terugwerkende kracht is het makkelijk daarover te oordelen, maar laten we niet vergeten hoe de wereld er een eeuw geleden bij lag. Alles wees erop dat het einde had ingezet en daarmee dus onvermijdelijk het begin.

Je kunt de Laatste Generatie veel verwijten, maar niet dat ze geen lef hadden. Ze durfden te breken met wat hun houvast gaf en samen te brengen wat een groot deel van de mensheid millennia lang verdeelde. Ze durfden plaats te maken voor iets nieuws.

Zoiets is makkelijker natuurlijk als windkracht twaalf je wereld omverblaast, als alles wat je vertrouwd is onder water verdwijnt. Als een regenboog je enige troost is en je ’s nachts in het loeien van een zoute storm engelen hoort zingen. Verlies had hen zacht gemaakt en verlangen deed de rest. Onder die unieke omstandigheden is iets revolutionairs gebeurd. De monotheïstische religies verenigden zich in wat ze altijd al deelden: het geloof in een nieuwe tijd.

"Een eeuw is allang geen voorportaal meer."

Wij zijn hier niet samen om dat geloof teniet te doen. We koesteren wat ons bindt, maar in dat grote gebaar van vriendschap ging iets wezenlijks verloren. Iets wat ons duizenden jaren definieerde. We zijn gestopt met bidden, zingen, buigen. We hebben rituelen opgeschort in de overtuiging dat het een kwestie van dagen was tot het einde zich zou aandienen. Dagen werden weken, maanden, jaren en die jaren werden de eeuw waarop wij nu terugkijken. Meer dan dertigduizend dagen van hoopvolle verwachting lieten ons achter met een vraag die niet meer te negeren valt.

Hoe lang nog?

Niemand van ons heeft een concreet antwoord op die vraag. Dus zit er niets anders op dan hem om te vormen tot een vraag waar wij wél mee uit de voeten kunnen.

De ‘hoe lang nog?’ die ons kwelt draaien we hier om.

‘Nog lang, hoe?’

Hoe verder te leven nu het einde uitblijft? Hoe vorm te geven aan het tijdelijke knutselwerk dat de Laatste Generatie in hun verdriet en verwachting vervaardigde? Hoe noem je de generatie na de Laatste Generatie? Hoe plaatsen we onszelf weer terug in de alledaagse tijd?

Onze rituelen zijn verwaterd, onze voorschriften vergeten, onze heilige taal heeft plaatsgemaakt voor het beknopte idioom van directe hoop. We hebben onze geschiedenis losgelaten in de veronderstelling dat de tijd zelf gebroken was en we nu leefden in het korte voorportaal van de eeuwigheid.

Maar een eeuw is allang geen voorportaal meer. We kunnen niet anders dan concluderen dat de tijd ons nog altijd in haar greep heeft en dat betekent dat wij moeten terugkeren naar de traditie. Een mens heeft houvast nodig en wij zijn als vertegenwoordigers van de oudste moraal de aangewezen personen om dat houvast te geven.

Maar welke traditie kiezen we? Welk wereld- en mensbeeld? Welke theologie? Hier liggen kansen. Het samengaan van zoveel religieuze stromingen biedt een gigantische rijkdom aan riten en verhalen. Een week is natuurlijk niet voldoende om alle mogelijkheden tegen het licht te houden, maar we hopen een begin te kunnen maken. In zes overvolle dagen loodsen we u door een groot, gelaagd programma om ons op een nieuw – of eigenlijk een oud – spoor te zetten. Op de zevende dag zullen we samen bidden om wijsheid.

"Welke traditie kiezen we?"

Vandaag staan er drie grote presentaties op het programma die u in wisselende groepen zult bezoeken.

De mensen met een groene sticker beginnen in de groene conferentiezaal. Daar zullen de Mekkaanse Abrahamisten hun voorstel toelichten om de tijd om te draaien. Dat we na de catastrofe de lineaire tijd hebben losgelaten biedt volgens hen mogelijkheden. We kunnen beginnen waar we willen. En aangezien het einde zich voor ons gevoelsmatig al heeft voltrokken stellen zij voor om vanaf nu terug naar het verleden te leven. Zij zullen met u bespreken hoe we ons de tijd kunnen voorstellen als een diepe schacht, gestut door eeuwen, boven ons de toekomst en in de diepte die wij naderen de oorsprong van het leven.

Mensen met een rode sticker mogen naar de rode zaal. De Abrahamisten van Oost-Afrika stellen daar in hun symposium voor terug te keren tot een Mediterraan scheppingsverhaal waarin ruimte en tijd beginnen als licht in een vat. Op een dag breekt dat vat en het licht spat in scherven uiteen. Die miljarden scherven komen terecht in het leven; de planten, de dieren, de mensen, en ook in de taal. Volgens die overlevering is elk woord een heilige snipper licht. En al dat licht, al die scherven, hebben heimwee naar het vat waarin alles bij elkaar was. Dus is elke ontmoeting tussen twee scherven (tussen mensen, dieren, planten, maar ook woorden die een zin zoeken, zinnen die een verhaal zoeken) verlangen van licht naar nog meer licht.

En mensen met een blauwe sticker mogen – u raadt het al – naar de blauwe zaal. De Abrahamisten uit Salt Lake City presenteren daar hun plan voor een verkiezingsshow – de Mahdi 3000. Een internationale speurtocht naar de rechtschapen verlosser. Niet met de bedoeling hem ooit te vinden, ook hier gaat het simpelweg om het geven van richting. Zij baseren zich op een oud geschrift toegeschreven aan een Abrahamist uit wat ooit Europa was. Het verlangen naar de Messias is de Messias. Een nieuwe Messias vinden we volgens die redenering dus simpelweg door het verlangen ernaar aan te wakkeren.

In de gele zaal worden elk uur workshops oude rituelen gegeven. Wassingen, gebeden, gezangen, het ontsteken van kaarsen, het knopen van doeken – alles wat ons ooit houvast gaf.

Ik wens ons een geïnspireerde start van de nieuwe tijd.

1

Deze 'catastrofe' is een verwijzing naar een reeks gebeurtenissen in de loop van de tweeëntwigste eeuw. Te beginnen met het rampjaar van 2101, krap twintig jaar later volgde de vloedgolf van 2122, en in het jaar 2133 liep Haarlem onder. Minstens zo rampzalig waren de daaropvolgende politieke instabiliteit in het Duitse Keizerrijk, de archiefbestormingen en het feit dat eigendomsrechten nauwelijks vast te stellen waren vanwege pandemische bitrot in de Digitale Donkere Eeuw.