Peter Britsia 2020

Peter Britsia is illustrator en prijswinnend volksliedschrijver van het 'Ooit lag hier sneeuw en ijs'.

Antarctisch Volkslied

De hymne die iedere ochtend door de keeltjes van de Antarctische schoolkinderen trilt.

Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Escapism Now

Een subsidieverantwoordingsverslag

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Gershwin Bonevacia

Gershwin Bonevacia (1992) is schrijver en sinds maart 2019 stadsdichter van Amsterdam.

Er is een gat, een groot gat

Brief van een geoloog in een penibele situatie.

Mathijs Boom

Mathijs Boom (1987) is historicus en werkt aan de Universiteit van Amsterdam aan een proefschrift over de opkomst van denken op geologische tijdsschalen in de Lage Landen in de periode 1750-1830.

De Byrdland GCS Company

Bijlage C

Charlotte Van den Broeck

Charlotte Van den Broeck (Turnhout, 1991) is een Vlaamse dichter. In 2019 werd haar tweede dichtbundel bekroond met de Paul Snoekprijs en verscheen haar prozadebuut Waagstukken.

Extase

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Daphné Dupont-Nivet

Daphné Dupont-Nivet is journalist. Ze schreef onder andere voor De Groene Amsterdammer, Trouw, en De Correspondent.

Groen. Maar niet te fel trouwens

Vragenlijst welkomstpakket Bright-Ice Kamp

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Derk Fangman

Derk Fangman (1986) schrijft korte verhalen. Hij publiceerde onder andere op Hard//Hoofd en shortreads_.

De Kinderkolonie

Twee zaalbeschrijvingen in het museum van de Kinderkolonie.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Dominique De Groen

Dominique De Groen (1991) is dichter. Haar debuutbundel Shop Girl verscheen in 2017 bij het balanseer en werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee en de LZWL-trofee van de VRT. In 2019 publiceerde ze Sticky Drama die bekroond werd met de Frans Vogel Poëzieprijs.

Usnea Antarctica

Dagboekfragment van een jonge Londenaar.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Maarten Kleinhans

Maarten Kleinhans (1972) is formeel gezien hoogleraar fysische geografie maar veel liever wordt hij de professor van water en zand genoemd. Hij doet onderzoek naar rivieren en delta's op Aarde en Mars.

De veilige haven heeft al een zeemansgraf

Achtergrondartikel over de plannen voor wereldhaven Ny Elvsund

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Wiard van der Kooij

Wiard van der Kooij studeerde filosofie van de Universiteit van Amsterdam en is auteur voor onder meer webplatform Hard//Hoofd.

Rioolvlinders

Script voor het eerste 16+ sprookje 'Reflectie op mijn conceptie'; uitsluitend toegankelijk via gehackt netwerkimplantaat.

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Selin Kuşçu

Selin Kuşçu (1991) studeerde Beeld & Taal aan de Gerrit Rietveld Academie en Fiction Writing aan Pratt Institute. Ze ontving de Nieuwe Types Prijs voor beste afstudeerwerk van de Nederlandse en Vlaamse schrijfopleidingen. Ze schrijft verhalen en literaire non-fictie.

Bevindingen na huiszoeking O. Kenchic

PROCES-VERBAAL van bevindingen

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Het recht om onzichtbaar te zijn

Een bericht van een ouder

David Mitchell

David Mitchell (1969) is een Britse romanschrijver. Tot zijn bekendste werken behoren Cloud Atlas uit 2004 en The Thousand Autumns of Jacob de Zoet uit 2010. Mitchell stond meerdere malen op de shortlist van de Man Booker Prize en won in 2011 de Commonwealth Writers Prize.

Storingsrapport

Oorspronkelijke document uit het Antarctisch archief was geschreven in het Engels en getiteld 'An Irregularity Report'. For English, see below.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Joost Oomen

Joost Oomen (1990) is dichter, schrijver, drummer en performer. Hij publiceerde de bundels Vliegenierswonden en De stort, de novelle De zon als hij valt en de vinylsingle Joost Oomen. Hij trad op van Pisa tot Ter Apel, van Viseu tot Vlieland en van de kerk tot het kippenhok.

Keizer van de acht nachtpinguïns

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Roberta Petzoldt

Roberta Petzoldt is afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie op de afdeling Beeld en Taal. Sindsdien is ze werkzaam als dichter, actrice, beeldend kunstenares. Ze maakt haar eigen performances waarin ze muziek, poëzie en lichtprojectie tot een geheel weeft.

De Lijfeigenen

Een wonderlijk verslag

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

De afscheidsspeech van Zoltan Slat

De volgende redevoering werd uitgesproken door Zoltan Slat bij zijn vertrek uit de nationale politiek, op 28 februari 2208 in Humboldt City.

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Aya Sabi

Erik van Sebille

Erik van Sebille is oceanograaf en klimaatwetenschapper aan de Universiteit van Utrecht. Zijn onderzoek richt zich op de vraag hoe oceaanstromen hitte, voedingsstoffen, zeeleven en plastic deeltjes verplaatsen.

Onderzoeksvoorstel Plastic voor de Toekomst

Subsidieaanvraag bij het Katholiek College te Nieuw Tonga

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Gemma Venhuizen

Gemma Venhuizen (1985) is wetenschapsjournalist en werkt als biologieredacteur bij NRC Handelsblad. Ze is gek op reizen, vooral naar koude gebieden.

‘Voor onze dierentuin maakt het niet uit als de keizerspinguïn uitsterft’

Interview met Penguin World-directeur Athalas Fitzgerald

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Thomas Heerma van Voss

Thomas Heerma van Voss is schrijjver. Hij bracht de romans De Allestafel en Stern uit. In 2014 volgde de verhalenbundel De derde persoon. In 2017 verscheen zijn essaybundel Plaatsvervangers. Begin 2020 verscheen zijn roman Condities.

LIVEBLOG, 21-3-2199

– Grote explosies tijdens reünieconcert The Useless Youth: zeker twintig doden, aantal gewonden onduidelijk.

Samuel Vriezen

Samuel Vriezen (1973) is een Nederlandse componist, dichter, essayist, redacteur en vertaler. In 2016 verscheen zijn lange essay Netwerk in Eclips in boekvorm bij de Wereldbibliotheek.

Uitwissing

Het belangrijkste society-verhaal van de 24ste eeuw, dat nooit verteld is.

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Olivier Willemsen

Olivier Willemsen is schrijver. Zijn roman Roza stond op de shortlist Beste Boek voor Jongeren 2019. Eind dit jaar verschijnt zijn nieuwe roman.

Herinneringen van een dodenakkerbezoekster

Rookbaai sáttmálans
2265

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

De Byrdland GCS Company

Bijlage C

door Mathijs Boom

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2223

2233

2250

2255

2265

2266

2400

2401

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

Zaal 1.12
Een internationaal keurkorps van wetenschappers die zich aan het einde van de eenentwintigste eeuw onder de naam Los Niños del Futuro samen schaarden, werd door de autoriteiten aangesteld om zich te buigen over de prangende vraag hoe de samenleving op Antarctica ingericht moet worden om de levensvatbaarheid van de mens ook in de toekomst te kunnen garanderen.

De wetenschappers spraken van een Oude Wereld en een Nieuwe Wereld. Ze waren het erover eens dat de Oude Wereld onbewoonbaar was geworden door toedoen van de mens zelf en stelden ook dat wanneer de mens in de Nieuwe Wereld op dezelfde voet zou verdergaan, het slechts een kwestie van tijd was totdat ook die plek ongeschikt zou worden voor menselijk leven. Desondanks waren de wetenschappers van mening dat de mens in wezen niet slecht was, maar dat de vorm van beschaving die de mensheid had opgebouwd sinds zij de natuurstaat achter zich had gelaten, een zeer giftige werking had gehad. Zij geloofden dat de mens in de basis goed was – een wezen vol compassie dat zonder opgelegde regels en gezag in staat was de juiste keuzes te maken voor zichzelf én de groep – maar dat hij vergiftigd was door de instellingen en structuren die hij zelf had geschapen: landbouw en intensieve veeteelt; koningen en bureaucratieën; kapitalisme en privé-bezit; de stichting van stad & staat en met name het opgeven van de eigen vrijheid ten behoeve van het systeem. De wetenschappers waren ervan overtuigd dat wie kreeg opgelegd goed te doen, niet langer uit eigen beweging goed zou willen doen. Een van de belangrijkste conclusies uit het rapport dat zij aan de autoriteiten overlegden, was: we moeten terug naar de natuurstaat van voor de landbouwrevolutie, om de mens als onderdeel van zijn leefruimte een optimale kans tot overleven te geven.

'Project Antarctica had alleen een kans van slagen als het werd bevolkt met kinderen – jong genoeg om nog niet vergiftigd te zijn door de beschaving uit de Oude Wereld'

Een andere belangrijke conclusie uit het rapport: een mens die zijn hele leven deel heeft uitgemaakt van het systeem, die het systeem zelf is geworden, kan niet terugkeren tot deze staat. Volgens de wetenschappers was er maar één groep mensen die in aanmerking kwam om deze utopische samenleving vorm te gaan geven. Wilde Project Antarctica een kans van slagen hebben, dan diende het alleen bevolkt te worden met kinderen – oud genoeg om op eigen kracht te kunnen overleven in de Nieuwe Wereld, jong genoeg om nog niet vergiftigd te zijn door de menselijke beschaving uit de Oude Wereld.

De beoogde opzet om alleen kinderen toe te laten tot Antarctica bleek te controversieel, maar de autoriteiten gaven de wetenschappers wel toestemming om het project, dat werd goedgekeurd tijdens de onderhandelingen voor het Verdrag van Reykjavik in 2110, als een try-out te starten op het schiereiland ten zuiden van Jericho Base en Bellinghausen Station; twee wetenschappelijke bases van waaraf de ontwikkeling van de kolonie met behulp van drones kon worden gemonitord.

In 2114 werd de eerste lichting van honderd kinderen naar het schiereiland gestuurd. In de beginjaren leek de onderneming op afstand een groot succes, waarna er in 2119 een tweede lichting werd uitgezonden van opnieuw honderd kinderen.

Op de eerste dag van de uitzending van de tweede lichting volgen we de dertienjarige Nathan, een jongen die zijn leven tot dan doorbracht op een eiland in ondergelopen gebied. Hij werd opgepikt door een visser, die hem naar de wetenschappers bracht. Omdat Nathan in isolement was opgegroeid, nooit deel had uitgemaakt van de Oude Wereld en had bewezen op eigen kracht te kunnen overleven, werd hij door de wetenschappers beschouwd als een perfecte kandidaat die mogelijk een grote bijdrage kon leveren aan de Kinderkolonie.

.
Zaal 1.13
.

Het touw snijdt in zijn polsen. De eerste paar uren heeft hij geprobeerd zich los te trekken, maar daardoor is het touw alleen maar strakker komen te zitten.

‘Zie je nou wel’, zegt Nathan. ‘Vader had gelijk. Ze binden ons vast. Het zijn beesten en wij zijn hun prooi.’

Toen de visser hem van het eiland haalde, weigerde hij met de man te praten. En nu denkt iedereen dat hij zijn hele leven alleen op het eiland heeft gewoond. Maar tot drie weken voor de visser kwam, woonde hij er met vader en helemaal aan het begin, tijdens zijn eerste levensjaar, ook met moeder. Toen de andere dorpelingen het eiland verlieten omdat het water steeds sneller steeg, had vader ze met gebalde vuist nageschreeuwd: ‘Lafaards. Stelletje bange honden!’ Nathan weet dit doordat vader hem dit dertien jaar lang iedere avond vertelde, met eenzelfde gebalde vuist op het strand.

Een paar weken na het vertrek van de andere dorpelingen was moeder overleden aan een longontsteking. Het maakte van vader een bitter man. ‘Nu de wereld begint te zinken, laten de mensen ook hun maskers zakken’, zei hij toen zijn zoon iets ouder was. ‘Ze worden gedreven door angst, niets scheidt hen nog van de wilde dieren. Als ratten verlaten ze het schip. Het is een zegen dat wij hier alleen zijn. Dit is ons koninkrijk, luister naar mij en we zullen dit overleven. Want wij zijn goed en zij zijn slecht.’

Vijf jongens, vijf meisjes, in het schijnsel van het vuur dragen ze planken en palen naar de open plek aan zijn voeten. Nathan schrikt van hen, de vlammen dansen over hun woedende gezichten. Als ze het bos in zijn gelopen om nieuw hout te halen, komt er een meisje voorzichtig op hem afgelopen. Ze houdt hem een kom water voor.

‘Heb je misschien ook honger?’ vraagt het meisje.
Nathan schopt de kom uit haar hand.
‘Zie je wel,’ zegt hij. ‘Jullie proberen ons te vergiftigen. Jullie zijn slecht en wij zijn goed.’

Vader zei: ‘zoals de vis zwemt, is de mens slecht. Het is zijn natuur. Maar wees niet bang, want zij zijn daar en wij zijn hier.’

De planken en palen worden een bouwwerk. De kinderen werken de hele nacht door.
‘Misschien maken zij een altaar om ons levend te offeren’, denkt hij. ‘Vader had al die tijd gelijk.’

'Zoals de vis zwemt, is de mens slecht. Het is zijn natuur.'

Toen vader was overleden, zat Nathan op het strand en keek uit over het water. Hij dacht: ik en hij waren iedereen op het eiland. Ik was ik en hij was hij. Ik en hij waren wij. Wij waren iedereen. Nu is hij dood en ben ik iedereen. Als ik iedereen ben, en iedereen ik, bestaat ik dan nog? Toen vader nog leefde was ik ik omdat hij hij was. Het water is alleen blauw omdat het blad van de boom groen is. Als alles blauw was, zou het water geen kleur hebben. Nu hij dood is, is ik ook dood.
Ik ben wij en wij zijn goed.

Hij klom in de hoogste boom van het eiland en tuurde over het water. Hij zag niets anders dan water, niets anders dan blauw. Hij dacht: wij zijn hier en zij zijn daar. Hier is goed en daar is slecht.
Die avond kon hij niet slapen omdat hij vader miste.

Toen hij met de kinderen van de tweede lichting op het schiereiland werd uitgezet, stoven de anderen lachend en schreeuwend het bos in. Nathan niet. Nathan klom in een boom en wachtte tot het avond werd. In het donker durfde hij pas naar beneden te klimmen. Voorzichtig liep hij dieper het bos in. Hij sloop naar de open plek in het midden van het bos, waar de kinderen uit de eerste lichting een dorp hadden gebouwd. Hij verstopte zich achter een struik en keek. De kinderen maakten muziek die pijn deed aan zijn oren. Ze gilden en dansten woest om het vuur heen.

‘Zie je wel,’ dacht Nathan. ‘Het zijn net wilde dieren. Ze worden gedreven door angst.’
Toen klonk er een kinderstem achter hem.
‘Wie ben jij?’ vroeg het kind. ‘Hoor jij ook bij de tweede lichting? Wil je misschien wat eten?’

Nathan sprong op en rende weg. Het kind kwam achter hem aan. Toen hij wat voorsprong had, hield hij in, raapte een steen van de grond en verstopte zich achter een boom. Toen hij het kind hoorde aankomen sprong hij vanachter de boom tevoorschijn en sloeg het kind met de steen op het hoofd. Het kind was dood.

Het is geen altaar dat ze bouwen, het is een huis. Een huis met een deur en een raam die alleen aan de buitenkant geopend kunnen worden. De palen zijn tralies geworden. Een van de jongens die de hele nacht heeft gebouwd, komt op hem aflopen en maakt het touw los. Hij trekt Nathan mee en stopt hem in het huis.

Hij zegt: ‘We hebben speciaal voor jou een gevangenis gebouwd. Dat was de eerste vijf jaar niet nodig.’
Nathan zit in zijn cel en kijkt naar de kinderen. Sommigen van hen werken in de moestuin, anderen houden het vuur brandende. Twee meisjes repareren een dak, een jongen blaast op zijn fluit.
‘Zij zijn slecht en wij zijn goed’, fluistert Nathan terwijl hij zijn oren met zijn handen bedekt.

En in de jaren die volgden moesten er nog vele cellen bijgebouwd worden. In 2023 werd het experiment met de Kinderkolonie definitief afgeblazen. Voortaan zou het schiereiland dienstdoen als de gevangenis van Antarctica.