Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Nieuw Biskaje
2233

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2233

2250

2255

2265

2266

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

Pas een week later, op de eerste dag van de lente, wanneer je om twaalf uur ’s middags een kwartiertje daglicht hebt, werd de ravage werkelijk zichtbaar. Opengereten voedselsferen, grondzeil dat aan raffels lag en overal aangevroten bedrading. Van de vijfentwintig kolonisten die in de winter van vorig jaar kamp hadden opgeslagen in de golf van Nieuw Biskaje was het dertien gelukt om te voet hun weg te vinden naar de koepels van Nieuw Tonga.

Zeven mensen konden naderhand geëvacueerd worden, maar vijf kolonisten overleefden het incident niet. Aan het wapperende plastic en de omgevallen containers plakten hier en daar nog een zwart veertje, witte dons en zelfs een geel pluimpje. Bewijsmateriaal achtergelaten door de slordige boosdoeners.

Kamp Biskaje had, net als alle outpost-kampen, de taak om de grond te bemesten en aan het einde van de winter over te gaan op het aanleggen van het internet. Het had, kortom, een routineklus moeten zijn, maar het ontaarde in een freak accident. Rond half drie ’s middags werden de bewoners opgeschrikt door een tetterend gegil – dat was niet de wind die gewoonlijk door de golf van Nieuw Biskaje spookt. Het kampement werd overmand door een groep (zuidelijke) rotspinguïns.

Tot op heden is het onduidelijk wat de vogels in beweging bracht – of het honger of doodsangst was – maar volgens ooggetuigen uit het Kamp waren de beesten in een opperste paniek. De beesten stroopten de lagen zeil van de tenten af, ze pikten in de grondzeilen die over de akker gespannen waren. Kostbare mest waaide direct de golf in. De atmosferische voedselkoepels gingen aan flarden.

‘Je leert op school dat pinguïns niet kunnen vliegen’, vertelde kolonist Esther Räf later aan De Zuidpost, ‘maar ik zweer het, ze vlogen dwars onze tenten in. Als mieren kropen ze over het kamp heen en vielen als bezetenen door de bovenste opening van je tent.’ De episode, thans bekend als het Biskaje-incident, duurde niet langer dan een kwartier, maar daarna was wat daarvoor nog het kamp was volledig bedekt onder een dunne laag uitwerpselen, hetgeen de luchtroosters van de verwarmings-units fataal werd.

Al snel leidde het Biskaje-incident tot een in de media breed uitgemeten, kakofonische discussie over hoe het incident te begrijpen, sommige uitwisselingen waren welhaast vroeg eenentwintigste-eeuws in hun felheid.1Sommige participanten van het debat gingen zelfs kortstondig over tot het herintroduceren van hashtag-communicatie.

‘Afschieten!’ was een veelgehoorde reactie. Andere discussianten meenden juist dat het voorval voor hen bevestigde wat ze altijd al vreesden: dat we als indringers de vogels tot razernij dreven. De consternatie nam na een jaar weer af, maar dat weerhoudt ons er niet van het incident te analyseren met een wijsgerige blik.

"Tot op heden is onduidelijk wat de vogels in beweging bracht, of het honger of doodsangst was."

Op het eerste gezicht vallen de meeste reacties terug te brengen tot twee filosofische scholen. De ene school ziet het Biskaje-incident als een falen van de mens. Het argument is dat de kolonisten hun geïmpliceerde zorg voor de pinguïns hebben verzaakt.2De notie van geïmpliceerde zorg gaat terug op een theologische notie die soevereiniteit of ‘beschikking’ direct verbindt met een imperatief tot zorg. Deze notie werd geformuleerd tijdens het vierde Vaticaans Concilie dat Paus Franciscus III organiseerde in 2081; in de kern betekent het een afwijzen van wat in de economie ‘externalities’ wordt genoemd. In feite, zo luidt het standpunt, begon het incident veel eerder dan die donkere middag in augustus, en wel met het besluit om nóg een baai te ontginnen.

Zo redeneert bijvoorbeeld dr. Birgitte Vingès, onafhankelijk onderzoeker: ‘Ik zie mijn laatste boek vooral als een poging om het discursieve brandpunt te verplaatsen van het moment dat het kamp overrompeld werd, naar het moment waarop de eerste pinguïn zich bezeerde aan de spullen die in het kamp lagen. Draai het om – het is heel antropocentrisch om te veronderstellen dat de pinguïns het kamp overspoelden. Veel eerder zou ik zeggen: het kamp overspoelde de pinguïns toen het aan het begin van de winter werd opgeslagen. En de pinguïns zijn er genadig vanaf gekomen.’

Volgens de andere school is de pinguïn zelf een indringer geweest. De vogels, zo luidt hier het argument, komen immers niet oorspronkelijk uit Antarctica, de pinguïn is een zich aanpassende interloper; een vogel die zijn vermogen tot vliegen heeft afgelegd, die eigenlijk ook niet goed meer kan lopen getuige de bouw van z’n skelet. Omdat dat opportuun was op een vlakte van ijs. Zoals Olaf Aun, bijzonder hoogleraar verplaatsingsethiek aan het Katholiek College te Nieuw-Nieuw Tonga het stelt: het recht van een levend wezen om op een plek te zijn is direct geprediceerd op het vermogen om op een plek te leven.

‘Niemand trok het recht van pinguïns om op Antarctica te zijn in twijfel toen het continent nog volledig met ijs was bedekt. En niemand spande zich in om een veilig plekje te maken op Antarctica voor, pak ‘m beet, de kaketoe. Maar zoals we allemaal weten gedijt een pinguïn niet op rotsen, akkers en kiezels.3Volgens wetenschappers zitten we momenteel in de ‘tweede uitstervingsgolf’; pinguïns op nieuw ontgonnen grond op Antarctica lijden op grote schaal aan ‘bumblefoot’, een chronische ontsteking aan de klauw/voet die wordt veroorzaakt door het openhalen van de klauw/voet aan rotsachtige grond en het blootstellen van de klauw/voet aan niet-Antarctisch-eigen bacillen die dankzij bemesting van Antarctische akkers op het continent aanwezig zijn. Ik zou zelfs zover willen gaan als zeggen dat onder de huidige omstandigheden de pinguïn en niet de mens indringer is op Antarctica. Het is een vorm van valse romantiek om de kolonisten van Nieuw Biskaje af te schilderen als een stel illegitieme krakers en een verdwaalde kolonie rotspinguïns als de wraak van de natuur’, aldus Aun.

Daarmee zou professor Aun weleens de kern van de zaak te pakken kunnen hebben: interessanter dan de werkelijke toedracht van de destructie van Kamp Biskaje is de diepere receptie ervan. De kern van de problematiek is niet te bepalen door academische scholen, maar gaat dieper en resoneert mijns inziens op een moreel niveau bij alle bewoners van de nieuwe wereld. Anders gezegd: het Biskaje-incident is een perfecte rorschachtest voor hoe iemand de rol van de mens in de natuur ziet.

Het komt neer op ‘vloedschuld’.

Het komt neer op wat essayist Cleo Sanntag ‘vloedschuld’ noemde. Alle mensen die nu leven zijn mensen die het einde hebben overleefd. En dat voelt niet altijd goed. We hebben een bestaan opgebouwd in een tijd waarvan niemand had gedacht dat die ooit aan ons gegund zou zijn. Daarmee verheft zoiets banaals, blinds en toevalligs als een kolonie pinguïns in paniek zich direct tot een gebeurtenis van metafysische proporties. Een ‘advent’ dat appelleert aan ons schuldgevoel dat we er toch niet geweest hadden moeten zijn. Eindelijk het langverwachte pak op je billen van moeder natuur. Liever straf van de natuur, dan te moeten leven met de realisatie dat de natuur onverschillig was. En dat het de natuur niet uitmaakt waar je bent gaan wonen.

Toch is Sanntag geen nihilist. Uit haar werk blijkt wel degelijk dat het universum niet onverschillig is en dat de rekening wordt vereffend. Wat we volgens Sanntag met de vloed verloren zijn is niet alleen de plekken waar we vroeger konden leven. Daar hebben we nu juist nieuwe plekken voor in de plaats gekregen. Maar wat we in ruil voor nieuw grondgebied verloren zijn is het idee van ‘oorsprong’. Het idee dat het überhaupt een zinvol, bruikbaar woord is – hoezeer we er ook naar hunkeren.

‘“Oorspronkelijkheid”,’ schreef ze, ‘is een notie van vóór de vloed. Een woord van politici en reactionaire bergbewoners, een concept dat is weggespoeld met het zinken van Manilla, Vlissingen, Lagos en Miami.’

1

Sommige participanten van het debat gingen zelfs kortstondig over tot het herintroduceren van hashtag-communicatie.

2

De notie van geïmpliceerde zorg gaat terug op een theologische notie die soevereiniteit of ‘beschikking’ direct verbindt met een imperatief tot zorg. Deze notie werd geformuleerd tijdens het vierde Vaticaans Concilie dat Paus Franciscus III organiseerde in 2081; in de kern betekent het een afwijzen van wat in de economie ‘externalities’ wordt genoemd.

3

Volgens wetenschappers zitten we momenteel in de ‘tweede uitstervingsgolf’; pinguïns op nieuw ontgonnen grond op Antarctica lijden op grote schaal aan ‘bumblefoot’, een chronische ontsteking aan de klauw/voet die wordt veroorzaakt door het openhalen van de klauw/voet aan rotsachtige grond en het blootstellen van de klauw/voet aan niet-Antarctisch-eigen bacillen die dankzij bemesting van Antarctische akkers op het continent aanwezig zijn.