Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Zucchelli Hotel & Bar
2266

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

Steeds meer klimatologische ontberingen wordt het hoofd geboden en artificiële intelligentie heeft een ongekende vlucht genomen.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

door Aafke Romeijn

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2233

2250

2255

2265

2266

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

‘Ik snap niet waarom de overheid er niks over zegt’, zei de onbekende vrouw met het rode haar, de henna moko en de antracietgrijze ogen.
‘De overheid liegt’, zei Skaði.
‘Niettemin’, zei de vrouw.
Het gesprek had een ernstige wending genomen en dat beviel Skaði niks – daarvoor was ze verdomme niet de berg afgekomen. Ze probeerde de intimiteit van eerder te herstellen door, met haar elleboog op de bar, in de richting van de vrouw te leunen. Al snel klonk er een vermanende piep uit een grensbewaker – de vrouw had klaarblijkelijk ongemerkt haar personal space opgerekt. Damn...
‘Het ís een stuk kouder, dat kun je onmogelijk ontkennen’, zei de vrouw. Wat was haar naam ook alweer? Niet dat het uitmaakte.
‘Dat hoort erbij’, zei Skaði.
‘Waarbij?’
‘Het weer.’

De vrouw schudde haar hoofd op een manier die verried dat alle kansen op een zachte nacht nu verkeken waren. Skaði zocht naar een manier om het onderwerp te veranderen, maar de vrouw wenkte de servicebot al. Rekening, ma’am? Rekening. De vrouw keek de kunstmens diep in de ogen, tot hij knipoogde en de transactie volbracht was.
‘Het is niet dat ik je niet geloof...’ probeerde Skaði nog. Maar de vrouw was al van haar kruk gegleden om met minimale plichtplegingen in de richting van haar kamer te verdwijnen.

De overheid. Right. Wie geloofde sinds de Deep Fake War nog in zoiets als de overheid?1Een Wereldoorlog die werd uitgevochten via diverse media, met gefabriceerde beelden van nooit gevoerde veldslagen, nooit gegeven politieke toespraken en bijbehorende uit de virtuele duim gezogen reportages. De oorlog was onderdeel van een geopolitiek machtsspel en verhulde een aantal wel degelijk uitgevoerde militaire operaties. Of in het nieuws, wat tenslotte maar een voortzetting van de overheid was met andere middelen? Zelfs wat je met eigen ogen had gezien, was gerucht. Alleen de sterren aan de hemel waren wat Skaði betreft betrouwbaar, al vertegenwoordigden die een schitterende, oude waarheid die met vertraging van aeonen aan hemelvorsers zoals zij werd voorgeschoteld. Dus wat kon je als mensen onder elkaar doen, anders dan verhalen vertellen en jezelf openbaren met verzinsels? (Skaði had net bijvoorbeeld gezegd dat ze hier nooit kwam en dat ze nog nooit zulke indringende ogen had gezien.)

Sommige mensen hadden zichzelf aangeleerd in allegorieën te spreken, in de hoop een hoger niveau van waarheid te kunnen aanraken, maar dat leidde tot een mystieke taal die Skaði niet begreep of wilde begrijpen. Hoe dan ook, de literatuur floreerde, in elk geval kwantitatief. En dan vooral de orale traditie, en dan vooral in Zuchelli Hotel & Bar, dat op zijn klif gezeten de clientèle de illusie van een tijd buiten de tijd aansmeerde.

Skaði bestelde nog een droge Martini en een dosis poedersneeuw, draaide zich om op haar kruk en monsterde de ruimte. Het was middernacht, maar goed, dat was het al maanden. Hoewel... Volgens haar interne plug-in was het ook daadwerkelijk middernacht, ook wel: balkduister, ook wel: het Uur van het Zwarte Hart. Dan kon je maar het beste hier zijn, onder de mensen, hoewel het niet erg druk was, vandaag. Beroemde en beruchte gasten van weleer waren als hologrammen aan lege tafels aangeschoven ter opvulling – ze herkende in de gauwigheid Roya Roshanfekr en de maanman, Geyendecker, met i-grec.2Hoewel het nooit bewezen is, zou de maanman in een van de kamers zelfmoord hebben gepleegd – dat is nu de populairste kamer, ook en vooral onder aspirant zelfmoordenaars. Tijdens de renovatie van 2219 is tijdelijk een andere kamer aangewezen als ‘de zelfmoordkamer’. De toenmalige uitbater – een nazaat van de Napolitaanse gangster die in 2133 het etablissement opende – meende dat dit conform de ‘geest van de geschiedenis’ was.

"Afkoelende aarde? Apekool."

Ze stond op – even de benen strekken – en liep naar het grote raam dat zicht bood op een maanverlichte zee die op de kliffen beukte, zodat met tussenpozen regen van zeedruppels het verlaten terras geselde. Skaði woonde in een zelfvoorzienende koepelwoning landinwaarts, hoog in de bergen, maar ze hield ook van de zee. En toegegeven: van roesmiddelen en van wat ze ‘het warmen van het vlees’ noemde. Dus hooverde ze op gezette tijden de berg af, om hier een avond door te brengen die geregeld overliep in een nacht in de hotelkamer van een vreemde. Maar voor wie alleen op een berg woont, zei ze vaak, is iemand met wie je uren gesproken en gedronken hebt het equivalent van een goede vriend.

Wat had de vrouw nou allemaal beweerd? O ja, complottheorieën over de afkoelende aarde... Nu zat het toch in haar hoofd... Kom op, niet aan denken. Afkoelende aarde? Apekool.

Aan een tafeltje zag ze twee mannen zitten die zich hadden laten fixeren op een gedistingeerde leeftijd – peper en zout-baardjes, maatkostuums, subtiele belijning. Niet helemaal haar smaak, ook al waren ze met z’n tweeën. Iemand anders? Een jong, zwart meisje – echt te jong, of misschien leek dat maar zo – zat in polkadots een milkshake te drinken. Verder was het niet veel soeps vandaag. Niet dat ze per se uit was op vintage seks; een levendig, niet al te zwaar gesprek was haar al evenveel waard. Desnoods wilde ze wel met de roodharige vrouw over de afkoelende aarde praten. Misschien had ze toch niet eerder zulke indringende ogen gezien.

Terug aan de bar moest ze erkennen dat het onderwerp haar een onprettig gevoel had gegeven, juist omdat ze zelf had aangevoeld dat er iets aan de hand was, maar dat had proberen weg te redeneren. (Het is maar een abberatie... Het weer, niet het klimaat... Kwestie van een extra laag thermische kleding en vooral niet zeuren...) Maar toen in kort tijdsbestek record op record gebroken werd, werd het steeds lastiger vol te houden. Klimatologisch had deze wereld op zeker moment het optimum bereikt, zodat het op Antarctica redelijk prettig toeven was. Toegegeven, dat optimum was verre van optimaal voor al die sukkels die hun eigen habitat naar de vaantjes hadden geholpen, maar dan hadden ze dat maar niet moeten doen, right? Maar als het waar was wat de vrouw had gezegd dan zou Antarctica... Ze probeerde de gedachte af te schudden met een vingertje poedersneeuw.

‘Iedereen weet’, had de vrouw op docententoon gezegd, ‘dat de economische en geopolitieke kansen die een warmer klimaat de Russen, Japanners, Canadezen en Amerikanen korte tijd boden – dankzij het beschikbaar komen van de Noordelijke passage – teniet zijn gedaan door de schade van overstromingen, bosbranden, droogte, oorlog en de paniekerende massa. En niet te vergeten, door ons. Door de economische en geopolitieke verschuiving ten faveure van Antarctica.’

Skaði had willen zeggen: hoezo, iedereen weet? Niemand weet iets. Je zegt maar wat. Maar ze had gezwegen, waarna de vrouw had beweerd dat menselijk ingrijpen de opwarming nu terug aan het draaien was, zodat de oude situatie en de oude verhoudingen zouden kunnen worden hersteld. ‘Welke technologie daarvoor wordt ingezet, hebben we nog niet kunnen vaststellen.’ (Wie waren ‘we’?) ‘Wel dat de Amerikanen en de Russen geheime ondergrondse bases hebben van waaruit het klimaat beïnvloed wordt. Er is al een tijdje een geheime oorlog gaande. Een oorlog tegen ons. Een klimaatoorlog. En we staan machteloos.’

"Een klimaatoorlog. En we staan machteloos."

Op dat punt was de avond eigenlijk al reddeloos verloren geweest – de rest van het gesprek was slechts de bevestiging daarvan. Daarom had ze waarschijnlijk geen trek in het duo peper en zout. Ze riep de servicebot, liet iriscopisch de openstaande deps afschrijven en zich bij de uitgang in haar jas hijsen. Buiten, in het donker, schakelde ze haar hoover in en gleed, niet echt in rechte lijn, landinwaarts, de eenzaamheid tegemoet. Ze was gekomen voor een zorgeloze avond en wat had ze gekregen? Zorgen.

Als het echt snel kouder werd – en verdomme, het wás koud – dan zou ze dat op haar berg zeker gaan merken. Wanneer werd het daar onleefbaar? En wat zou ze dan moeten doen? Ze dacht aan haar broer, die in de hoofdstad woonde. Mofou lag zo dicht bij de Zuidpool dat ze er aan een zekere kou gewend waren – oudere inwoners zeiden dat het er vroeger weleens min veertig werd, wat vast schromelijk overdreven was. Maar zodra de levensader van de stad, de zeestraat die Mofou met Humboldt City verbond, dicht zou vriezen, zouden de twee belangrijkste steden van Antarctica afsterven.

Waarheen zouden de bewoners vluchten? Eerst naar de periferie: naar Upper McMurdo, dat al uit zijn voegen barstte, naar Nieuw Tonga, misschien zelfs naar Neely. En daarna? Skaði had geen idee. Het was een niet-weten dat haar beangstigde op een manier die ze nog niet kende.

1

Een Wereldoorlog die werd uitgevochten via diverse media, met gefabriceerde beelden van nooit gevoerde veldslagen, nooit gegeven politieke toespraken en bijbehorende uit de virtuele duim gezogen reportages. De oorlog was onderdeel van een geopolitiek machtsspel en verhulde een aantal wel degelijk uitgevoerde militaire operaties.

2

Hoewel het nooit bewezen is, zou de maanman in een van de kamers zelfmoord hebben gepleegd – dat is nu de populairste kamer, ook en vooral onder aspirant zelfmoordenaars. Tijdens de renovatie van 2219 is tijdelijk een andere kamer aangewezen als ‘de zelfmoordkamer’. De toenmalige uitbater – een nazaat van de Napolitaanse gangster die in 2133 het etablissement opende – meende dat dit conform de ‘geest van de geschiedenis’ was.