Peter Britsia 2020

Peter Britsia is illustrator en prijswinnend volksliedschrijver van het 'Ooit lag hier sneeuw en ijs'.

Antarctisch Volkslied

De hymne die iedere ochtend door de keeltjes van de Antarctische schoolkinderen trilt.

Nora van Arkel

Nora van Arkel (1992) schrijft fictie, essays, toneel en theatertekstkritieken. Daarnaast is ze redacteur bij Hard//hoofd en spendeert ze haar dagen met onderzoeken hoe verschillende tekstvormen elkaar kunnen informeren.

Notulen naar herinnering

Verslag van bewonersbijeenkomst.

Escapism Now

Een subsidieverantwoordingsverslag

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets (1984) is schrijver, essayist en scenarist. Ze schreef zeven romans. In 2017 won ze de BNG Bank Literatuurprijs voor Ivanov, en de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre. Welkom in het Rijk der zieken is haar meest recente roman.

Denkt u dat Samoa’s niet kunnen skiën?

Antwoord op een afwijzingsbrief

Sanne Bloemink

Sanne Bloemink is journalist en schrijver. Voor onder meer De Groene Amsterdammer schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen, van onderwijs tot geluk tot het Antropoceen.

‘Jouw geschiedenis, jouw DNA!’

Script voor zintuiglijke welkomstervaring bij toegang encyclopedie Antarctica, onderdeel van pilot voor medewerkers van DNA SS (DNA Storage Solutions)

Fiep van Bodegom

Fiep van Bodegom is redacteur van De Gids. Ze schrijft regelmatig voor De Groene Amsterdammer en NRC, doorgaans over literatuur. Daarnaast publiceerde ze essays, proza en vertalingen.

Zeewierdagen

Dagboekfragmenten van een jonge vrouw op Antarctica.

De verborgen historie van Cleo Sanntag

Inleiding bij de biografie van Cleo Sanntag, twintig jaar na de eerste editie.

Else Boer

Hard//hoofd Else Boer (1991) schrijft korte verhalen en artikelen. Het liefst brengt ze haar dagen lezend en schrijvend door, maar om niet helemaal te vervreemden van de maatschappij is ze docent Nederlands op een middelbare school. Daar probeert ze haar leerlingen vooral het zeggen van ‘hij wilt’ af te leren. In de tussenuren werkt ze aan haar debuutroman.

Dodenvloten en boilersuits

Interview met Antarctica’s retroband The Useless Youth voor The Antarctic.

Gershwin Bonevacia

Gershwin Bonevacia (1992) is schrijver en sinds maart 2019 stadsdichter van Amsterdam.

Er is een gat, een groot gat

Brief van een geoloog in een penibele situatie.

Mathijs Boom

Mathijs Boom (1987) is historicus en werkt aan de Universiteit van Amsterdam aan een proefschrift over de opkomst van denken op geologische tijdsschalen in de Lage Landen in de periode 1750-1830.

De Byrdland GCS Company

Bijlage C

Charlotte Van den Broeck

Charlotte Van den Broeck (Turnhout, 1991) is een Vlaamse dichter. In 2019 werd haar tweede dichtbundel bekroond met de Paul Snoekprijs en verscheen haar prozadebuut Waagstukken.

Extase

Heidi Dorudi

Heidi Dorudi is filosoof, intersectioneel feminist, schrijver en projectmanager. Publiceert op dorudi.nl. Heidi schrijft aan haar eerste boek Metafysica en Kritiek bij Hannah Arendt: Over de mogelijkheid van vrijheid en verantwoordelijkheid in het politieke handelen.

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (1)

Deel 1 van een tweedelig seminar

Het ware beeld van de geschiedenis van Antarctica (2)

Deel 2 van een tweedelig seminar

Daphné Dupont-Nivet

Daphné Dupont-Nivet is journalist. Ze schreef onder andere voor De Groene Amsterdammer, Trouw, en De Correspondent.

Groen. Maar niet te fel trouwens

Vragenlijst welkomstpakket Bright-Ice Kamp

Lisa Dupuy

Lisa Dupuy is freelance journalist voor onder meer de NRC. Ze maakte de multimediale productie congosgold.com over de Congelese goudhandel en heeft onderzoek gedaan naar de rol van Nederland in de internationale wapenhandel.

De Afsmeltmissie

Overwegingen bij een verzekeringsclaim.

Rob van Essen

Rob van Essen (1963) is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad. Met zijn meest recente roman De Goede Zoon won hij de Libris Literatuur Prijs.

Drink wat met de Maanman

Een kroeggesprek op de Zuidpool.

Derk Fangman

Derk Fangman (1986) schrijft korte verhalen. Hij publiceerde onder andere op Hard//Hoofd en shortreads_.

De Kinderkolonie

Twee zaalbeschrijvingen in het museum van de Kinderkolonie.

Rodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi (1971) is dichter en prozaschrijver, hij studeerde in Irak af als bouwkundig ingenieur en kwam in 1998 in Nederland, waar hij asiel aanvroeg. Het asiel werd geweigerd en hij is uitgeprocedeerd. Al Galidi leerde zichzelf Nederlands en begon met schrijven. In 2007 kreeg hij een voorlopige verblijfsvergunning in Nederland. Hij ontving onder meer El Hizjra-literatuurprijs en de J.C. Bloemprijs. Zijn meest recente boek is de dichtbundel Neem de Titel Serieus.

De Laatste Pinguïn

Voordracht ter ere van de opening van het eerste Puck-warenhuis in Upper McMurdo.

Dominique De Groen

Dominique De Groen (1991) is dichter. Haar debuutbundel Shop Girl verscheen in 2017 bij het balanseer en werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee en de LZWL-trofee van de VRT. In 2019 publiceerde ze Sticky Drama die bekroond werd met de Frans Vogel Poëzieprijs.

Usnea Antarctica

Dagboekfragment van een jonge Londenaar.

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra studeerde af in de Godsdienstwetenschappen. Ze is schrijver, en documentaire-en theatermaker. En een genuanceerde activist.

Abrahamisten van Antarctica

Opening van de wereldvergadering van Abrahamisten

Thomas Hogeling

Thomas Hogeling (1986) is schrijver, journalist en videomaker. Onder meer voor de Volkskrant, De Speld en de VPRO.

Bekijk het verleden van Antarctica niet door een bril van het heden

Opinie

Auke Hulst

Auke Hulst (1975) is romanschrijver, journalist en muzikant. Hij schreef negen boeken. Hij won met zowel Slaap zacht, Johnny Idaho als En ik herinner me Titus Broederland de Harland Awards Romanprijs voor beste sciencefictionroman, en met Motel Songs de Bob den Uylprijs voor beste reisboek. Zijn meest recente werk is Zoeklicht op het gazon.

“LichtLand”™

Een geannoteerd shooting script van een netwerk-implantaatpromo voor “LichtLand”™

Het IJsgetij

Een bar, een ontmoeting en een complot.

Maarten Kleinhans

Maarten Kleinhans (1972) is formeel gezien hoogleraar fysische geografie maar veel liever wordt hij de professor van water en zand genoemd. Hij doet onderzoek naar rivieren en delta's op Aarde en Mars.

De veilige haven heeft al een zeemansgraf

Achtergrondartikel over de plannen voor wereldhaven Ny Elvsund

Sicco de Knecht

Sicco de Knecht (1987) is hoofdredacteur van ScienceGuide en deed een promotie in de neurowetenschappen (Universiteit van Amsterdam). Naast hoger onderwijs en wetenschap is hij geïnteresseerd in maatschappelijke thema's, en podcasts natuurlijk.

Interview met de Laatste Eco-Engineer

Een stekelig gesprek met Clarice Winterberg

Wiard van der Kooij

Wiard van der Kooij studeerde filosofie van de Universiteit van Amsterdam en is auteur voor onder meer webplatform Hard//Hoofd.

Rioolvlinders

Script voor het eerste 16+ sprookje 'Reflectie op mijn conceptie'; uitsluitend toegankelijk via gehackt netwerkimplantaat.

Emy Koopman

Emy Koopman is schrijver, onderzoeksjournalist en gepromoveerd literatuurwetenschapper. Haar eerste roman, Orewoet, verscheen in 2016 bij Prometheus en werd genomineerd voor de Fintro Literatuurprijs en de Bronzen Uil. Ze werkt aan een tweede roman.

De Adam en Eva van Antarctica

Interview in Antarctica nu - jubileumeditie.

Selin Kuşçu

Selin Kuşçu (1991) studeerde Beeld & Taal aan de Gerrit Rietveld Academie en Fiction Writing aan Pratt Institute. Ze ontving de Nieuwe Types Prijs voor beste afstudeerwerk van de Nederlandse en Vlaamse schrijfopleidingen. Ze schrijft verhalen en literaire non-fictie.

Bevindingen na huiszoeking O. Kenchic

PROCES-VERBAAL van bevindingen

Kiza Magendane

Kiza Magendane is schrijver, voor onder meer NRC en De Groene Amsterdammer, en beleidsondernemer die zich bezig houdt met burgerschap, identiteit, globalisering en Afrika in de wereld.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

Onzichtbare muren hebben een ingang

Hoofdstuk uit Zuid-Antarctica, een geschiedenis.

Het recht om onzichtbaar te zijn

Een bericht van een ouder

David Mitchell

David Mitchell (1969) is een Britse romanschrijver. Tot zijn bekendste werken behoren Cloud Atlas uit 2004 en The Thousand Autumns of Jacob de Zoet uit 2010. Mitchell stond meerdere malen op de shortlist van de Man Booker Prize en won in 2011 de Commonwealth Writers Prize.

Storingsrapport

Oorspronkelijke document uit het Antarctisch archief was geschreven in het Engels en getiteld 'An Irregularity Report'. For English, see below.

Jelmer Mommers

Jelmer Mommers (1987) is journalist. Hij schrijft voor De Correspondent over klimaatverandering. In 2019 verscheen van hem Hoe gaan we dit uitleggen – Onze toekomst op een steeds warmere aarde. In dat boek komt de kolonisatie van Antarctica niet voor.

Grip of het gebrek daaraan

Aantekeningen van romancier Éric Vaye, schrijver van dé familiegeschiedenis van Antarctica, bezorgd door zijn redacteur

Thomas Muntz

Thomas Muntz is onderzoeksjournalist voor Platform voor onderzoeksjournalistiek Investico, daar doceert hij ook in de masterclass onderzoeksjournalistiek. Hij is tevens docent politieke filosofie en liberal arts aan de Universiteiten van Amsterdam en Tilburg. Thomas is initiatiefnemer van Project Antarctica.

De tijd van voor onze tijd

Over religie & wetenschap in de vroege geschiedenis van Antarctica

De Indringers

Een wijsgerige beschouwing van het Nieuw Biskaje-incident.

Joost Oomen

Joost Oomen (1990) is dichter, schrijver, drummer en performer. Hij publiceerde de bundels Vliegenierswonden en De stort, de novelle De zon als hij valt en de vinylsingle Joost Oomen. Hij trad op van Pisa tot Ter Apel, van Viseu tot Vlieland en van de kerk tot het kippenhok.

Keizer van de acht nachtpinguïns

Rik Peters

Rik Peters (1989) studeerde filosofie en klassieke talen in Amsterdam (UvA en VU) en in Venetië (Ca’Foscari). Sinds september 2016 doet hij aan de University of Chicago promotieonderzoek naar het snijvlak tussen wetenschap, literatuur en filosofie in Hellenistisch Griekenland.

Operatie McMurder

Memorandum over spookuitdrijvingen in de suburbs van Antarctica

Roberta Petzoldt

Roberta Petzoldt is afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie op de afdeling Beeld en Taal. Sindsdien is ze werkzaam als dichter, actrice, beeldend kunstenares. Ze maakt haar eigen performances waarin ze muziek, poëzie en lichtprojectie tot een geheel weeft.

De Lijfeigenen

Een wonderlijk verslag

Linda van der Pol

Linda van der Pol is cultuurhistoricus en neerlandicus. Redactielid van Platform Investico. Eerder werkte ze voor De Groene Amsterdammer en voor Nederlandse hogeronderwijsbladen.

De Shetland-prinses

Een expeditierapport [uittreksel].

Jan Postma

Jan Postma (1985) werkt als journalist en fotograaf. Sinds 2010 schrijft hij voor De Groene Amsterdammer over onder meer literatuur, fotografie en beeldende kunst. In het voorjaar van 2017 verscheen zijn essaybundel Vroege werken.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn (1986) zingt, schrijft, twittert en blogt over politiek, feminisme, haar kat Henk en pulp-tv. In april 2018 kwam haar debuutroman Concept M uit bij De Arbeiderspers, in mei 2019 verscheen haar nieuwe album M, de soundtrack bij het boek.

Het Rio Grande-Verdrag

Een Wikipedia-pagina over de Antarctische oorsprong van non-humaan recht

De afscheidsspeech van Zoltan Slat

De volgende redevoering werd uitgesproken door Zoltan Slat bij zijn vertrek uit de nationale politiek, op 28 februari 2208 in Humboldt City.

Kasper van Royen

Kasper van Royen (1983) studeerde Wijsbegeerte in Amsterdam en schrijft korte verhalen, columns en zo nu en dan een gedicht. Zijn meest recente roman is En toen kwam Annika.

Pinguïnperikelen

Overpeinzingen uit een pinguïnpretpark.

Aya Sabi

Erik van Sebille

Erik van Sebille is oceanograaf en klimaatwetenschapper aan de Universiteit van Utrecht. Zijn onderzoek richt zich op de vraag hoe oceaanstromen hitte, voedingsstoffen, zeeleven en plastic deeltjes verplaatsen.

Onderzoeksvoorstel Plastic voor de Toekomst

Subsidieaanvraag bij het Katholiek College te Nieuw Tonga

Willy van Strien

Willy van Strien is freelance wetenschapsjournalist en schrijft onder meer over natuur en biologisch en medisch onderzoek

De stank is niet te harden

Bericht van bioloog Janna de Wit aan entomoloog Frederika Smit in Tromsø, Noorwegen

Babah Tarawally

Babah Tarawally, Sierra-Leoons-Nederlandse schrijver en gespreksleider die zich inzet voor onafhankelijke media in ontwikkelingslanden. Als columnist bij dagblad Trouw schrijft hij over (verborgen) discriminatie en racisme. Gevangen in zwart wit denken is zijn meest recente boek.

Lunchen in Mofou

Een reportage uit de hoofdstad.

Jaap Tielbeke

Jaap Tielbeke (1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. Hij schrijft vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing. Ook publiceerde hij, onder meer, over de ideologie van filantrokapitalisten en de verwording van WikiLeaks.

De Goede Verliezer

Overpeinzingen na een mislukte campagne

Jeroen Trommelen

Jeroen Trommelen (1956) is hoofdredacteur van platform voor onderzoeksjournalistiek Investico. Hij is onderzoeksjournalist, auteur van journalistieke boeken en voormalig bestuurder en voorzitter van de Nederlands-Vlaamse Vereniging voor Onderzoeksjournalistiek VVOJ. Tot augustus 2016 werkte hij als onderzoeksverslaggever bij de Volkskrant.

Roesland

0.1 Voorwoord:
De ondermijning van Roesland
身心自由

Gemma Venhuizen

Gemma Venhuizen (1985) is wetenschapsjournalist en werkt als biologieredacteur bij NRC Handelsblad. Ze is gek op reizen, vooral naar koude gebieden.

‘Voor onze dierentuin maakt het niet uit als de keizerspinguïn uitsterft’

Interview met Penguin World-directeur Athalas Fitzgerald

Wytske Versteeg

Wytske Versteeg (1983) is schrijver en politicoloog, momenteel is ze verbonden aan de Urban Futures Studio, Universiteit Utrecht. Ze publiceerde de romans Quarantaine, Boy, De Wezenlozen en het non-fictieboek Dit is geen dakloze.

Het donker en de mens

Misdaad, kennis en burgerschap op het vroege Antarctica

Louise Fresco en Simon Vink

Thomas Heerma van Voss

Thomas Heerma van Voss is schrijjver. Hij bracht de romans De Allestafel en Stern uit. In 2014 volgde de verhalenbundel De derde persoon. In 2017 verscheen zijn essaybundel Plaatsvervangers. Begin 2020 verscheen zijn roman Condities.

LIVEBLOG, 21-3-2199

– Grote explosies tijdens reünieconcert The Useless Youth: zeker twintig doden, aantal gewonden onduidelijk.

Samuel Vriezen

Samuel Vriezen (1973) is een Nederlandse componist, dichter, essayist, redacteur en vertaler. In 2016 verscheen zijn lange essay Netwerk in Eclips in boekvorm bij de Wereldbibliotheek.

Uitwissing

Het belangrijkste society-verhaal van de 24ste eeuw, dat nooit verteld is.

Niña Weijers

Niña Weijers schrijft voor de De Groene Amsterdammer en is redacteur bij De Gids. Ze debuteerde met haar roman De consequenties, die o.a. werd bekroond met de Anton Wachterprijs, de Gouden Boekenuil Publieksprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In juni 2019 verscheen haar nieuwste roman, KAMERS ANTIKAMERS.

Penvriend(in) gezocht

Een oproep in de sectie 'vrijetijdsbesteding 10-17 jaar, interactief' van het netwerk-implantaat.

Ferry Wieringa

Ferry Wieringa schrijft verhalen over ogenschijnlijk onbeduidende levens en plekken. Figuranten spelen in zijn wereld de hoofdrol, alledaagse locaties vormen het decor. Zijn verhalen verschijnen in kranten, tijdschriften en online bij onder meer bij www.hardhoofd.com.

Buiten de muren van Jericho Base

"Ik zag hem op een landje, een onooglijk stuk grond..."

Olivier Willemsen

Olivier Willemsen is schrijver. Zijn roman Roza stond op de shortlist Beste Boek voor Jongeren 2019. Eind dit jaar verschijnt zijn nieuwe roman.

Herinneringen van een dodenakkerbezoekster

Neely
2218

Tijdlijn

2119

De eerste burgerkolonisten zetten voet aan wal. Het zijn Zuidzee-eilandbewoners, wiens land door de stijging van de zeespiegel verdwenen is.

Bekentenis van een vechtende nazaat

Een dagboekfragment

door Kiza Magendane

De Byrdland GCS Company

Bijlage C

door Mathijs Boom

2123

Vier jaar nadat de eerste kolonisten in de vorm van gerelocaliseerde Eilanders voet aan wal zetten op Antarctica komt nu ook de vrije of niet-gedwongen kolonisatie van Antarctica gestaag op gang.

Wilde Aardbeien

Aantekeningen bij een zeereis naar Antarctica

door Jan Postma

2127

2137

2141

2143

2144

2147

2150

2152

2156

2160

2170

2172

2173

De kolonisatie is flink opgeschoten. Er zijn grote steden, het 'daglichtprobleem' is opgelost en het gaat goed met de keizerspinguïn.

De oase Humboldt City

Gedurfder dan Boyan Slat. Een reportage over de technologische oplossingen voor de ontberingen van Antarctica.

door Louise Fresco en Simon Vink

2174

2189

2190

2198

2201

2209

2216

2218

2219

2223

2233

2250

2255

2265

2266

2400

2401

2410

Welkom op Project Antarctica! Op deze site bent u in 2419 en vindt u het archief van de kolonisatie van Antarctica die in 2119 begon. De komende weken wordt het archief steeds verder ontsloten. Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief om iedere ochtend een nieuw verhaal te ontvangen. Dwaal over de kaart, struin door de tijdlijn en duik in de verhalen van de bewoners van Antarctica.

Het is een forse onderneming om van Neely bij Synthesis, de ranch van Clarice Winterberg, te komen. Vanaf Humboldt City gaat er nog een hyperslide naar Neely, maar vanaf daar is het nog meer dan vier uur over steile bergkammen. Die zijn met de pikiboda te bestijgen, maar gemakkelijk is het niet. Uiteindelijk kom ik ver na het middaguur en uren nadat we hadden afgesproken aan.

Winterberg leeft met opzet een afgezonderd bestaan. Ze praat liever niet met mensen die ze niet kent. ‘En als het nodig is om contact te leggen dan lukt me dat altijd’, zegt ze als ik haar vraag of ze zich niet eenzaam voelt. Aangezien het al aardig aan de tijd begint te raken wanneer ons interview begint, had ik verwacht dat ik wel een selkie aangeboden zou krijgen, maar ze houdt het bij zeewierthee die ze zelf verbouwt: Thi.

Als er iemand met recht een levende legende genoemd mag worden, dan is het wel Clarice Winterberg. Toch kennen de meeste mensen haar verhaal niet of slechts oppervlakkig. Waar de daden van de Slats, wier kolossale bouwwerken en projecten nog altijd de landschappen van de Oude Wereld sieren, kunnen worden opgedreund door elk schoolkind is de impact van het werk van Winterberg weliswaar minder goed zichtbaar, maar zeker niet minder belangrijk.

Ik ben Winterberg op het spoor gekomen toen ik me verdiepte in de laat-22ste-eeuwse stagnatie en reversie van het wereldwijde klimaatsysteem. Na tweeënhalve eeuw van escalatie van de aardse weersystemen kwam er in die tijd voor het eerst rust en zicht op een klimaatreversie. Aangezien uit die tijd maar weinig bronnen bewaard zijn gebleven ging ik op zoek naar antwoorden en op DNinternet1Nadat in de 22e eeuw de dramatische gevolgen van ‘Bitrot’ door begonnen te dringen werd besloten DNA de primaire drager van data te maken voor de toekomst. Door de uitvinding van de overslag van bits op DNA werd het mogelijk om jaarlijkse backups te maken in een van de meest betrouwbare opslagvormen: het DNinternet. kwam ik de naam van deze – voorheen gerenommeerde – geneticus tegen.

Nu ben ik in haar woonkeuken. Winterberg, 168 jaar oud, is nog verrassend vitaal voor haar leeftijd en tegen mijn verwachting heeft ze nog geen grijze haar op haar hoofd. Ze draagt een functioneel huispak (‘er komt hier nooit iemand, dus waarom zou ik een kimo aantrekken zoals al die mensen in H. City?’) en loopt naar eigen zeggen nog dagelijks meer dan tien clicks over haar ranch. Als ik haar vraag wat haar geheim is, is haar antwoord resoluut. ‘Exoskeletten. Ik ben op mijn vijftigste al een exoskelet gaan dragen en dat doe ik nog steeds.’ De kassen en aquafarms op haar terrein onderhoudt ze zelf, zij het met behulp van een paar trouwe drones.

Op haar 33ste was Winterberg getuige van de enorme hongersnoden die de grote vloedgolf van 2122 teweegbracht. ‘Het zoute water had grote delen van het land onbewerkbaar gemaakt, en wij hadden de oplossing.’ Met ‘wij’ bedoelt ze Monsanto-Bayer, de 22ste-eeuwse zaadveredelaar, statutair gevestigd in Emmen, de grootste stad van de Duitse Eilanden, die zich destijds vooral richtte op nieuwe markten, waaronder de schaduwboeren2Wat niet veel mensen weten is dat de term schaduwboer ook een fysieke oorspong heeft. Voor de introductie van het parabolisch daglicht was in de astronomische zomer binnen de poolcirkel nauwelijks licht. Agrariërs verbouwden in die tijd vooral lichtarme gewassen. van Antarctica. Dat ze tijdens de vloedgolf ook haar ouders kwijtraakten die op reis waren in Tonga vindt ze niet ter zake doende voor dit interview.

"Ik werd van de ene op de andere dag activist."

Het deed haar plotsklaps tot inkeer komen over haar eigen rol in de wereld. ‘We konden wat doen, maar niemand deed iets want je kon er geen geld mee verdienen. Ik had het goed in die tijd. Ik stond aan het hoofd van de branche die werkte aan photo-energetische gewassen.3De photo-energetica wordt ook wel gezien als de derde revolutie in de landbouw. Veel van onze hedendaagse gewassen zijn op de een of andere manier genetisch gemodificeerd om bijvoorbeeld met het 23e eeuwse weer om te kunnen gaan. Zo werden bij Monsanto-Bayer de eerste gewassen gemaakt met IR-chloroplasten die tijdens (lange) periodes van zonsogang en -ondergang de fotosynthese gaande konden houden. Het was de meest winstgevende tak van onze geonational.’ Monsanto-Bayer bezat in die tijd ook de patenten voor gewassen die op zeer zilte grond konden gedijen, deze waren over de decennia verzameld. ‘Ons bedrijf was de facto monopolist, maar de aandeelhouders weigerden de kennis publiekelijk beschikbaar te stellen. Het maakte me furieus dat de kennis er was, maar we er niets mee deden.’

Het knagende gevoel dat gemeenschappen langzaam stierven terwijl de oplossing voor het probleem beschikbaar was, bewoog haar tot haar meest drastische draai die ze in haar leven maakte.

‘Ik werd van de ene op de andere dag activist.’ Achter in haar ogen zie ik een kleine fonkeling. Als ik mijn volgende vraag wil stellen staat ze plotseling op, of ik nog wat wil drinken. Zonder mijn antwoord af te wachten komt ze terug met twee glazen zelfgestookte Neely-whiskey. In rap tempo vertelt ze me een ingewikkeld verhaal over het cryptificeren van DNA dat te ver voert voor dit interview. Het komt erop neer dat Monsanto-Bayer hun genetisch gemodificeerde gewassen zodanig had ontwikkeld dat ze alleen werkten in combinatie met hun eigen hulp-enzym, dat kwam pas in het gewas na de juiste kruising en was niet overerfbaar in de reproductie van de plant zelf – het werkte maar één keer.

Op 23 januari 2123 gaf Winterberg anoniem de genetische broncode prijs voor de wijze waarop het enzym wel overerfbaar werd. Maandenlang werd er gezocht naar ‘het lek’ binnen Monsanto-Bayer, maar Winterberg kon haar identiteit lang genoeg geheimhouden om vervolging te voorkomen. ‘En terwijl zij vooral naar binnen waren gericht was er buiten iets veel mooiers te zien: groen geluk. De aarde leefde op, gewassen kwamen terug en er was weer voldoende voedsel.’ Uiteindelijk werd ze zeventien jaar later alsnog ontmaskerd, maar werd nooit meer vervolgd. ‘Monsanto-Bayer bestond al niet meer, de onthulling van zowel het enzym als de werkwijze betekende het faillissement.’

In de weken na haar ontmaskering werd Winterberg wereldwijd gelauwerd als held en zo kwam het dat ze binnen korte tijd aan het hoofd kwam te staan van de grootste ecosociale beweging die de wereld ooit had gezien. En ze wilde verder. ‘Gewassen aanpassen op de omstandigheden was slechts symptoombestrijding, het echte probleem was de enorme klimaatinstabiliteit. Daar moesten we wat aan doen, en we moesten meer doen. Meer dan we ooit hadden geprobeerd.’

Voorafgaand aan het interview heb ik haar DNA-profiel opgezocht in Ances3. Tot mijn verrassing constateer ik dat zij een schijnbaar zeer beroemde voorouder heeft: de Nobelprijswinnaar Fritz Haber. Er is over het algemeen niet veel geschiedenis meer te vinden over de wetenschappelijke wereld voor 2122 omdat de wetenschapsbeoefening van de academische gemeenschap in de vroege 21ste eeuw al bijna volledig overgestapt was naar het Internet.4De voorloper van het DNInternet draaide volledig op centra met zogenaamde ‘harde schijven’ die veel koelwater nodig hadden. Hierdoor waren deze vaak gelokaliseerd in de buurt van de kust, wat verklaart dat velen de vloedgolf van 2122 niet hebben doorstaan. Maar in de fysieke bibliotheek van Humboldt City zijn nog altijd de annalen van het Nobelcomité en het Max Planck Gesellschaft te raadplegen.

In de hoogtijdagen, van eind 20ste tot begin 21ste eeuw, was Max Planck een begrip. Op de piek had het gezelschap meer dan honderd onderzoeksinstituten en een jaarlijkse begroting van meer dan 4,5 miljard euro (100 miljoen Deps!). Het Fritz Haber Instituut was het enige van de instituten dat vernoemd is naar een persoon. Een zeer belangrijk persoon dus, waar tegelijkertijd opvallend weinig over terug te vinden is. In het aankondigingsbericht waarin het instituut – dat tot 1953 behoorde tot het Kaiser Wilhelm Gesellschaft – op initiatief van de toenmalige directeur Max von Laue wordt vernoemd naar diens eerste directeur Fritz Haber, valt het volgende te lezen:

‘Met zijn kennis van de natuur en de natuurkunde wist Fritz Haber de potentie die schuilt in individuele atomen en moleculen aan te wenden voor ’s mensch geluk. Hij was daarmee de belangrijkste drijvende kracht achter de tweede landbouwrevolutie die de wereld, ook nu na jaren van duisternis weer weet te voeden. Het is met deze ontdekking in het achterhoofd, maar tevens met erkenning voor de negatieve invloed van zijn latere, dat ik alsnog van mening ben dat deze eer hem toekomt.’

Het is een lovende maar ook cryptische tekst. Kan Winterberg ons wellicht meer vertellen over de geschiedenis van haar voorvader? Als ik haar deze vraag voorleg reageert ze geërgerd. ‘Ik had liever gehad dat je me om toestemming had gevraagd voor de toegang tot mijn profiel…’ Haar ogen lichten plotseling op als een smeulbrand die zuurstof krijgt. Ze bergt de whiskey weer op en stelt haar biomech lenzen opnieuw af.

"Te langzaam, te weinig effectief en vooral te laat."

Praat ze liever niet over haar familiegeschiedenis? ‘Mijn betovergrootvader was een belangrijk man in zijn tijd en ik heb nooit anders dan positieve familieverhalen over hem gehoord, daar wil ik het bij laten.’ Toch blijft het wrang dat de verhalen van haar en haar betovergrootvader zulke sterke gelijkenissen vertonen.

Terug naar haar eigen verhaal dan maar… Hoe kijkt Winterberg aan tegen haar latere ondernemingen? Bijvoorbeeld de minder bekende, maar niet minder onomstreden, plankton-bloom van 2145. ‘Kijk, het was duidelijk dat onze opties op land aan het opraken waren. De Thunbergplantages in Congo en die in Kamtsjatka waren onze laatste hoop maar het was niet genoeg.’ Een goedbedoelde zet, ‘maar te langzaam, te weinig effectief en vooral te laat’.

‘Ik ben nog altijd trots op mijn werk, ons werk. Nooit eerder heeft bio-engineering zoveel invloed gehad op het klimaatsysteem als tijdens de bloom.’ In de plankton-bloom bracht Winterberg naar eigen zeggen al haar belangrijkste inzichten bijeen. Er was iets nodig dat in korte tijd veel CO2 uit de lucht weg kon vangen, en het in ieder geval een paar eeuwen op kon slaan. ‘Plankton kan dat, er was echter te weinig van. Ik zag de oplossing: men had eeuwenlang de potentie van licht over het hoofd gezien...’

Haar inzicht was inderdaad ingenieus te noemen. Fotosynthese in zogenaamd plantaardig plankton (phytoplankton) kan slechts plaatsvinden in een regio van 1-10 meter onder de zeespiegel. ‘Daar is het licht “rood” genoeg voor natuurlijke chloroplasten om mee te werken’, legt Winterberg uit, ‘maar uit mijn tijd bij Monsanto-Bayer had ik geleerd om chloroplasten te maken die met groen en zelfs met blauw licht opereren, zeer efficiënt zelfs.’

"Waar waar blijft de ommekeer? Waar blijft het ijs?"

In de warme winter van 2144 zetten Winterberg en haar team op tientallen plekken rond Antarctica genetisch gemodificeerde coccolithoforen uit. Het plankton kon tot wel 50 en soms 75 meter diepte fotosynthese bedrijven. ‘De ingebouwde trigger op celdood moest ervoor zorgen dat de populatie na vijf maanden weer af zou sterven en af zou zinken naar de bodem van de oceaan. Het was een zeer ingenieus systeem, al zeg ik het zelf.’

Als ik haar erop wijs dat deze belofte van controleerbaarheid niet is ingelost – een op de miljoen coccolithoforen stierf niet af, wat zorgde voor een exponentiële groei – gaat Winterberg, die tot dan toe voorover gebukt schematische tekeningen heeft gemaakt, rechtop in haar stoel zitten. ‘Het heeft toch gedaan wat het moest doen?!’ Voor ik het weet heeft Winterberg een tiental grafieken tevoorschijn getoverd op het holoscherm tussen ons. ‘De CO2-concentratie is nog nooit zo laag geweest, lokaal en globaal.’

Dat dit het geval is kan niemand ontkennen, maar waar blijft dan die ommekeer? Waar blijft het ijs?

‘Ik ben me er altijd van bewust geweest dat als we de opwarming van de aarde zouden kunnen stoppen, dit een traag proces zou zijn. U doet er goed aan dat ook te beseffen.’ Immers, de opbouw van CO2, methaan en andere broeikasgassen in de atmosfeer ging ook niet over een nacht ijs, en de effecten ervan hebben een lange halfwaardetijd. Die gevolgen laten lang op zich wachten juist omdat het klimaatsysteem een forse buffer heeft. Een buffer die volgens Winterberg bijna op is. ‘Volgens mij stevenen we af op een lange periode van klimaatafkoeling.’

Ik probeer haar tegemoet te komen door te zeggen dat ze misschien gelijk heeft, maar de plankton-bloom had ook nog een ander effect: verzuring van de oceanen. ‘Dat valt allemaal reuze mee’, zo pareert Winterberg de verhalen van massale vissterfte en achterblijvende groei van wieren en grassen en algen, ‘die komen wel weer terug zodra het klimaat weer in balans is. De lucht heeft prioriteit, zonder lucht geen leven.’

Winterberg is ervan overtuigd dat er over niet al te lange tijd een einde komt aan de kolonisatie van Antarctica. ‘Ik weet dat ik waarschijnlijk een van de weinigen ben die dit denkt.’ Dat is een understatement, zo blijkt als ik bij thuiskomst de laatste annalen van de Arctische Raad5De Antarctische raad vormde het dagelijks bestuur van Antarctica. Het was het uitvoerend orgaan van de regering, de 'werkzetel' van de Antarctsiche raad stond in Humboldt City. Alleen voor speciale gelegenheden en vieringen van staat zoals het jaarlijks terugkerende Diep-Winterpunt komt de raad bijeen in Mofou. doorlees. Twee dagen geleden heeft gouverneur Hideki Tsyneyoshi van Antarctica de Raad nog toegesproken: ‘De beste wetenschappers verzekeren ons dat ons continent nog minstens vier eeuwen de veilige, warme haven van de Aarde zal blijven – de veiligste in ieder geval.’

1

Nadat in de 22e eeuw de dramatische gevolgen van ‘Bitrot’ door begonnen te dringen werd besloten DNA de primaire drager van data te maken voor de toekomst. Door de uitvinding van de overslag van bits op DNA werd het mogelijk om jaarlijkse backups te maken in een van de meest betrouwbare opslagvormen: het DNinternet.

2

Wat niet veel mensen weten is dat de term schaduwboer ook een fysieke oorspong heeft. Voor de introductie van het parabolisch daglicht was in de astronomische zomer binnen de poolcirkel nauwelijks licht. Agrariërs verbouwden in die tijd vooral lichtarme gewassen.

3

De photo-energetica wordt ook wel gezien als de derde revolutie in de landbouw. Veel van onze hedendaagse gewassen zijn op de een of andere manier genetisch gemodificeerd om bijvoorbeeld met het 23e eeuwse weer om te kunnen gaan. Zo werden bij Monsanto-Bayer de eerste gewassen gemaakt met IR-chloroplasten die tijdens (lange) periodes van zonsogang en -ondergang de fotosynthese gaande konden houden.

4

De voorloper van het DNInternet draaide volledig op centra met zogenaamde ‘harde schijven’ die veel koelwater nodig hadden. Hierdoor waren deze vaak gelokaliseerd in de buurt van de kust, wat verklaart dat velen de vloedgolf van 2122 niet hebben doorstaan.

5

De Antarctische raad vormde het dagelijks bestuur van Antarctica. Het was het uitvoerend orgaan van de regering, de 'werkzetel' van de Antarctsiche raad stond in Humboldt City. Alleen voor speciale gelegenheden en vieringen van staat zoals het jaarlijks terugkerende Diep-Winterpunt komt de raad bijeen in Mofou.